Wykład profesora Mmaa

Są tu już świetne opinie na temat tej książki, internet ujawnia zaś o niej całe artykuły. Dlatego będzie krótko. To powieść wymagająca wobec czytelnika, wymaga znajomości historii myśli ludzkiej, w szczególności znajomości historii filozofii, wykraczającej poza "Świat Zofii" czy Tatarkiewicza. Biblia nowożytnego sceptycyzmu. Bardzo lubię takie głosy rozsądku, przyprawione sążną dawką absurdu. Przepełniona jest humorem i to humorem rozmaitym, niekiedy wysoce erudycyjnym, innym razem sytuacyjnym, a w końcu każącym zatęsknić za czasami wolnymi od dyktatu politycznej poprawności. Jest zatem bardzo zabawna, ale i niewesoła, bo refleksja dziejowa nie prowadzi tu do budujących wniosków. To spojrzenie na rasę ludzką z odpowiedniej perspektywy, świadomie obnoszące zresztą swoje pokrewieństwo ze słynnym dziełem Swifta. Konsekwentnie wyśmiewa Themerson rozmaite obszary ludzkiej działalności, układając misterną mozaikę ze spraw wzniosłych przemieszanych z przyziemnymi. Przedstawiając zaś (w delikatnie skrzywionym zwierciadle) rozmaite koncepcje i systemy, żadnemu nie przyznaje prymatu; więcej, z największą siłą przestrzega właśnie przed tymi spośród nich, które do takiego prymatu dążą. W ostateczności recepta jego sprowadza się do tego, by stale wątpić, przy czym wątpienie nie powinno omijać i samej recepty, zmysły ludzi i termitów są bowiem zawodne, umysły jednych i drugich niedoskonałe oraz łatwo zaćmiewalne. Świat się zmienia, a wraz z nim zmieniają się mody i metody w nauce; dlatego dogmaty są złem.