Wybrzeże Moskitów

Książka Wybrzeże Moskitów z mocno zaakcentowanym przesłaniem antyamerykańskim wprowadza czytelnika w stan przewlekłego rozdrażnienia. Celem tego odczucia jest ukazanie jak łatwo sterowalnym jest człowiek i jak niewiele potrzeba by zamknąć go w przysłowiowej kryształowej kuli i obserwować, jak sam się unicestwia. Silnie wyeksponowane poglądy antyglobalistyczne, antyreligijne i antypolityczne wywołują wiele momentami przeciwstawnych uczuć, ale o to właśnie tu chodzi, by poruszyć nas do myślenia, refleksji czy zadumy nad naszym postępowaniem. Narratorem opowieści jest młody chłopak, którego ojciec-wynalazca będąc utopijnym terrorystą, a jednocześnie nieprzewidywalnym idealistą próbuje wprowadzić w czyn swoje przekonania zabierając całą pięcioosobową rodzinę ze znienawidzonej Ameryki na dzikie odludzie Hondurasu, aby pokazać i udowodnić, że bez nowoczesności da się żyć i wszędzie można stworzyć godne warunki do codziennej egzystencji. Wiele poglądów ojca wydaje się być możliwych do zrealizowania i wbrew pozorom nie są aż tak oderwane od rzeczywistości. Pomaga usprawnić i zbudować wiele udogodnień w dzikiej dżungli, daje pracę miejscowym, żyje zgodnie z naturą. Z drugiej jednak strony mamy silnie reprezentowane jego poczucie wyższości wobec tubylców, ostre i bezpardonowe traktowanie najbliższych, którzy zaczynają go nienawidzić i się buntować. Czy uda się zrealizować wielki plan ucieczki od cywilizacji? Czy możliwe jest przekonanie innych do swoich fobii czy obsesji? Czy świat jest aż tak zniszczony i zepsuty przez wszechogarniający i bezpardonowy konsumpcjonizm? Czy na prawdę nie ma dla nas ratunku? Książka rzuca na kolana, demaskuje wielką Amerykę, ale czy tak do końca jest antyamerykańska, nie sądzę. Dobrze przemyślana i porywająca fabuła, bohaterowie świetnie nakreśleni, zaskakujące zakończenie. Polecam