Wybór Diabła

"Uwiel­bia­ła to mia­sto, w któ­rym izba wy­trzeź­wień znaj­du­je się na Roz­ryw­ki, sta­cja krwio­daw­stwa na Rzeź­ni­czej, a po­go­to­wie ra­tun­ko­we na Ła­za­rza." A mnie przypomniało się, za co uwielbiam tę serię. Po przeczytaniu poprzedniego tomu miałam mieszane uczucia. Owszem, byłam pod dużym wpływem bohaterów z książek innych autorów i miałam silne przeświadczenie, że gdybym przeczytała "Śledztwo diabła" w innym terminie, mogłabym mieć znacznie lepsze wrażenia, lecz Adrian Bednarek jest w czołówce moich ulubionych autorów, który za samo napisanie nowej książki dostaje 10 gwiazdek. Poprzedni tom spowodował spadek mojej fascynacji Kubą. Miałam wrażenie zmęczenia materiału. Bohater przeszedł wewnętrzną przemianę od chwili, gdy dał się poznać w pierwszej części. Jest starszy, bardziej doświadczony, mądrzejszy, nie ulega brawurze, ale jednocześnie stał się jakby uległy. Z drapieżnego wilka, stał się burkiem na smyczy innego "psa", marionetką Doriana. W "Śledztwie diabła" zabójstwa straciły na wyrazistości. Autor nie postawił Kuby pod ścianą, gdzie w sytuacji zagrożenia mógłby wykazać się błyskotliwością. Na tle poprzedniej części "Wybór diabła" wypadł w moim odczuciu znacznie lepiej. Dawny Kuba powrócił. Nadal zabija, nadal jest skrupulatny, dokładny, nadal planuje kilka kroków naprzód. Otrzymuje nowego przeciwnika — seryjną morderczynię, która przeżyła spotkanie z Rzeźnikiem Niewiniątek. Nie zabił jej, bo chociaż była świadkiem zabójstwa, nie widziała jego twarzy, nie była zagrożeniem. Miała nie przyjeżdżać do Krakowa. Jednak Weronika też czuje potrzebę zabijania, a Kraków jest dla niej idealnym miejscem na realizację swoich żądz. Podczas rekonesansu zostaje schwytana przez swoją niedoszłą ofiarę, a Dona Sabinowska zostaje jej adwokatem. Weronika odkrywa prawdziwą tożsamość Kuby, przez co staje się dla niego śmiertelnym zagrożeniem. Jednak kobieta również ewoluowała, a dzięki sprytowi, odwadze zakrawającej na głupotę i umiejętności planowania stała się niełatwym celem dla Kuby. Sobańskiego nadal prześladuje go zmarła siostra Klara, choć ta nie jest już tak męcząca, jak to było w poprzednich tomach. Trup nie ściele się gęsto, ale bestialskie morderstwa stały się bardziej finezyjne. Moja sympatia do Kuby jest tym większa, im bardziej nie lubię postaci z jego otoczenia. Nie było takiej dziewczyny, a później kobiety w życiu Sobańskiego, która nie wzbudzałaby we mnie morderczych instynktów. Irytowała mnie absolutnie każda damska postać, a trochę ich było w tych 9 tomach. W "Wyborze diabła" nastąpił przełom w tej materii. Polubiłam Martę, pracownicę Kuby. Jej cięty język wobec Dony sprawiał mi frajdę. Chętnie widziałabym Martę jako partnerkę Kuby, chociaż pewnie i z niej Adrian wydobyłby sucze oblicze... Niemniej finał dał mi ogromne poczucie satysfakcji. Na takie zakończenie w skrytości ducha liczyłam. Na horyzoncie pojawiła się kolejna postać, która może zagrozić życiu Kuby w raju, czym otwiera furtkę do kolejnego tomu, a we mnie wywołuje entuzjazm. Jakkolwiek to nie zabrzmi Kuba Sobański to mój ulubiony bohater literacki. Ten seryjny morderca z Krakowa wciąż potrafi zaskoczyć i dostarczyć kilka godzin wybornej rozrywki. Na koniec jeszcze wspomnę, że często miałam uwagi do redakcji i korekty. Tym razem zdaje się, że wydawca bardziej przyłożył się do tekstu. Jedna uwaga — Szyszka ma stopień komisarza czy podkomisarza? Trafiają się oba tytuły.