Wszystko dla N

„Wszystko dla N” było moim pierwszym spotkaniem z prozą Kanae Minato i już od pierwszych stron czułam, że to nie będzie typowy kryminał. Zamiast pogoni za tropami i zwrotami akcji dostałam opowieść o ludziach, o ich decyzjach, słabościach, o tym, jak łatwo uwikłać się w relacje, które zabierają więcej, niż dają. Powieść zaczyna się od zbrodni, ale bardzo szybko okazuje się, że najciekawsze nie jest to, kto zabił, ale dlaczego wszyscy bohaterowie znaleźli się w tym jednym miejscu o tej konkretnej godzinie. Autorka oddaje głos kolejnym osobom i to dzięki nim historia powoli się odsłania. Każda perspektywa wnosi coś nowego, a jednocześnie coś burzy (i właśnie to wzbudzało we mnie największe emocje). Zaufanie, które budowałam wobec jednej wersji wydarzeń, potrafiło rozsypać się po kilku stronach następnej. Momentami czułam złość na bohaterów, kiedy uparcie trwali przy relacjach, które im szkodziły. Czasem pojawiało się współczucie, bo w ich działaniach widziałam strach, samotność, potrzebę bycia zauważonym. To uczucie nieustannego balansowania (głównie między sympatią a frustracją) sprawiło, że książka była dla mnie bardziej emocjonalna, niż się spodziewałam. Zaskoczył mnie też styl Minato. Jest chłodny, oszczędny, wręcz powściągliwy. Na początku wydawało mi się, że to dystansuje, ale z czasem zrozumiałam, że właśnie dzięki temu historia wybrzmiewa mocniej. Autorka nie narzuca interpretacji, nie próbuje prowadzić za rękę. Pozwala wejść w ciszę bohaterów i samemu zdecydować, co się w niej słyszy. A moim zdaniem naprawdę dużo — zmęczenie, lęki, tęsknotę za czymś, czego nie potrafią nazwać. Nie jest to książka, która zaskakuje dynamiczną akcją. Jest raczej powolna, refleksyjna (miejscami aż za bardzo),ale z drugiej strony to właśnie ta powolność pozwoliła mi przyjrzeć się bohaterom naprawdę uważnie. Zrozumieć, jak cienka potrafi być granica między troską a kontrolą, między miłością a zależnością, między chęcią pomocy a pragnieniem, by ktoś wreszcie nas dostrzegł. Autorka pokazała świat, w którym każdy niesie ze sobą własną historię, i nikt nie jest tak prosty, jak się wydaje w pierwszej chwili. Dla mnie była to lektura bardziej o emocjach niż o zbrodni - o tym, jak daleko można się posunąć w imię miłości i jak często usprawiedliwiamy innych, bo boimy się przyznać, że zasługujemy na coś więcej. Ta powieść nie próbuje robić wrażenia na siłę. Jest wyważona, momentami niemal cicha, a jednak działa zaskakująco mocno. Nie oferuje widowiskowych momentów, ale skłania do zatrzymania się i przemyślenia tego, co właśnie się przeczytało. I chyba właśnie ta jej powściągliwość okazała się dla mnie najbardziej wartościowa.