Wszystkie ziarna piasku

To książka porażająca. Napisana „po kapuścińsku”, ale to dlatego, że temat, choć zdarzenia dzieją się na naszych oczach, jest jak żywcem wyjęty z odległej przeszłości. Wydawałoby się, że takie rzeczy już się nie dzieją. Że postkolonialne rozliczenia, przynajmniej te dotyczące pierwszego pokolenia ofiar, mamy już za sobą. A tymczasem na zapleczu słonecznych wakacji all inclusive, gnije żywe mięso. Opowieść jest napisana jednostronnie, ale naszym oczom ukazuje się dumny i piękny naród. Choć zniewolony i okupowany, choć zmuszony do ucieczki i od czterech dekad żyjący w obozach, gdzie warunki do degeneracji i rozkwitu ekstremów są wręcz wyśnione, wydaje się nie podlegać temu, co takie ludzkie. Nie karleje, a buduje niewiarygodne struktury społeczne. To nie mogło się wydarzyć, a jednak dzieje się. Może to ten suchy, pustynny wiatr ich konserwuje? Polecam. Polecam serdecznie. Tym bardziej, że to książka niesłusznie przemilczana.