Wszystkie światy Roberta Szmita

Deliryczna podróż alkoholika po swoim własnym rozlanym w czasie wszechświecie. Bardzo sugestywna i mocna literatura z motywem podroży w poszukiwaniu samego siebie, podroży z góry skazanej na niepowodzenie (wszak czujemy od początku, ze to nie ma prawa skończyć się dobrze). Robert szuka i bladzi, ale pozostali tez maja pod gore, taplają się w beznadziei i kompulsywnych zachciankach, a brak celu, ostateczna deprywacja i dehumanizacja łącza na sam koniec każdego z nich. Czarna, pesymistyczna wizja przyszłości przesycona głębokim zwątpieniem w to, ze technologia może nas zbawić i uratować przed wewnętrzną pustka. Niesamowita sprawność językowa, żonglerka słowna i udane połączenie wulgarności z elokwencja. Obawiałam się ze, jak to często się zdarza, kiedy autor jest świadomy swojej wysokiej intelektualnej kondycji, ta specyficzna forma stanie się niestrawna, rozdmuchana i przerośnięta, jednak moje obawy nie zrealizowały się, a nawet jeśli w pewnych momentach obserwujemy literackie chojrakowanie to historia sprawia, ze przełykamy je dosyć gładko. Jedyne co odbieram za wadę, to to, ze książkę mimo wszystko szybko zapomniałam. Owszem jest celna i bolesna, ale w jakiś dziwny sposób nie zdołała we mnie zostać na dłużej. Odebrałam ja bardziej jako krotki elektryczny szok, niż jako materiał stymulujący do dalszych rozmyślań. #WyzwanieLC