Wszyscy mówią na mnie Max

Bardzo krótko, bo długo to tu nie ma nad czym się rozwodzić. Książka... urocza, aczkolwiek rozczarowująca. Choć i tak miło się czytało, ale nie jestem w stanie za wiele w niej pochwalić. Paradoks? Nie, po prostu oglądałam serial... I może to największy problem ,,Wszyscy mówią na mnie Max" - działa tylko po obejrzeniu drugiego sezonu. I to naprawdę TYLKO I WYŁĄCZNIE. A raczej w trakcie oglądania. W innym wypadku ni uja nie będziesz wiedział, o co chodzi i co się dzieje. Wydarzenia z serialu są czasem sprowadzane do dosłownie dwóch linijek... albo i to nie. Tworzy się przez to dziwne wrażenie, że autorce nie chciało się prowadzić większości scen, albo były dla niej za trudne do poprowadzenia. Po prostu były, wydarzyły się, idziemy dalej. Zdarzało mi się czytać adaptacje książkowe jakiś filmów, ale zazwyczaj mimo wszystko te dzieła potrafiły jakoś stać na własnych nogach. Powieść pani Yovanoff - nie. To jest dosłownie dodatek, uzupełnienie wątku Max - i w tym wypadku działa świetnie, tylko czemu tak skrótowo? W sumie to nawet streszczenie nie jest, bo streszczenie streszcza. To, co czytelnik zastaje... to bełkot momentami. Trochę tak, jakby trzeba było jednocześnie oglądać serial, stopować go co pewien czas, przeczytać fragment książki, odłożyć ją, puścić dalej odcinek. I tak w kółko. Może właśnie o coś takiego chodziło? Taki eksperyment, doświadczenie. Połączenie kinematografii z literaturą? Albo na serio pani Yovanoff poleciała po linii najmniejszego oporu. Choć nadal twierdzę, że jest w tej książce coś uroczego. Choć pisane na kolanie.