Wszyscy mamy źle w głowach. Stracone szczęście. Tom 2

Jeśli podobał wam się pierwszy tom serii "Wszyscy mamy źle w głowach", to nie zawiedziecie się kontynuacją przygód przebojowych krakowskich licealistów. Książka "Stracone szczęście" trzyma poziom, a momentami staje się jeszcze bardziej poruszająca - dojrzalsza, poważniejsza, bliższa sercu niż poprzednia część. Akcja powieści rozgrywa się w szczególnym czasie - między Świętem Wszystkich Świętych a Sylwestrem, czyli w okresie, który sam w sobie skłania do zadumy i refleksji. To jesień w pełnym tego słowa znaczeniu: melancholijna, niosąca przeczucie końca i jednocześnie delikatne światło nadziei. Na tym tle bohaterowie stają się coraz bardziej ludzcy. Dorastają, mierzą się z nowymi doświadczeniami, a ich relacje nabierają głębi. To nie jest już tylko opowieść o szkolnych kłótniach czy konkursach muzycznych - tutaj życie naprawdę daje im w kość. „Życie nieżyciuje”, chciałoby się powiedzieć, i właśnie to autorka uchwyciła najlepiej. W drugim tomie dostajemy całą paletę emocji: od ciepła i humoru, które wybrzmiewają w dialogach, po ciężar tragedii i strat, z jakimi muszą się zmierzyć bohaterowie. Martyna Pawłowska-Dymek pokazuje, jak młodzi ludzie próbują podźwignąć się w chwilach, gdy świat wydaje się zbyt trudny, a jednocześnie przypomina, że w tej walce nie są sami. Przyjaźnie i więzi, które ich łączą, rozświetlają nawet najbardziej ponure dni. Podoba mi się konsekwencja w budowaniu narracji - podobnie jak w "Nic z tego nie zrozumiecie", mamy wielogłosową opowieść, dzięki której każdy z bohaterów dostaje swoją chwilę na scenie. Dzięki temu jeszcze bardziej wnikamy w ich psychikę i możemy poczuć, że to nasi rówieśnicy, przyjaciele, znajomi z klasy. "Stracone szczęście" to książka prawdziwa - taka, w której nie ma lukru ani sztucznego dramatyzowania. Jest za to codzienność, ze swoimi jasnymi i ciemnymi stronami. Czasem przygniatająca, czasem uskrzydlająca. To powieść o dojrzewaniu, o tym, jak trudne bywa wejście w dorosłość, ale też o sile więzi, która sprawia, że nawet największe tragedie można przeżyć razem. Ton tej części jest poważniejszy, ale właśnie przez to bliższy prawdziwemu życiu. A jednak, mimo refleksji i momentów, które ściskają za serce, nie brakuje tu scen, przy których uśmiech sam pojawia się na twarzy. Martyna Pawłowska-Dymek potwierdza, że polska literatura młodzieżowa ma się świetnie. A ja po raz kolejny czuję, że autorka otwiera dla nas drzwi do świata, który - choć fikcyjny - jest boleśnie i pięknie znajomy. [za egzemplarz dziękuję autorce]