Wschodzące gwiazdy

Pomijając już mój stosunek do tego cyklu wyrażony w opiniach do poprzednich tomów, to pragnę zauważyć, że: chociaż zasadnicze kłopoty ludzkości, o których opowiada cykl książek „Ogień Ludzkości” zostały mniej więcej rozwiązane, a najgorsze kreatury dostały w przybliżeniu to, na co zasłużyły, to czytelnik taki jak ja, czuje się mocno zawiedziony tą serią. Nie tylko dlatego, że moja wredność nie została dostatecznie nakarmiona, a nie została, bo strzał w łeb dla masowych zbrodniarzy, to za mało: chciałoby się, żeby sami obficie posmakowali oni tych samych przyjemności, którymi obdarzali innych ludzi i żeby to była smakowita obfitość tych przyjemności, w stopniu takim, żeby marzyli w trakcie o swojej śmierci i nie dostali tego rozwiązania. Mój zawód wynika jednak także z czegoś innego, na przykład z tego, że ta opowieść to stek bzdur, stylizowanych momentami na opowieść biblijną. Mamy tu jak gdyby Ewangelię wg NieświętegoBynajmniej Cobley’a Michaela. Doświadczamy obleśnego Boga Wszechmogącego w osobie niejakiego Bożygłowa, upadłe anioły jako Legion (szatański) (który w oryginalnej Biblii wszedł w wieprze, które wskoczyły potem do wody i utonęły… biedne wieprze). Legion, czyli upadłe anioły zostały wrzucone do piekła po przegranej wojnie i w Apokalipsie wypuszczone - robią jatkę. Legion w tej książce owszem, zostaje także wypuszczony i mamy Armageddon. Nie chce mi się pokazywać więcej tych analogii, jest ich dużo, mamy nawet Matkę Boską, która pokonuje szatana. Więcej analogii niech sobie czytelnik sam szuka, ja znalazłem tego co niemiara. Ciekawe tylko, czy było to zamierzone, czy też jakaś część osobowości autora przejawiła te elementy całkiem podświadomie, bez wiedzy i jego woli. Marksistowska nienawiść do chrześcijańskiego Boga, wyrażona w osobie postaci Bożygłowa nie jest jedynym żenującym „kwiatkiem”: Sala Dyskursu (Mega LOL :D) rozbawiła mnie do łez. Czy autor puścił oko do innych marksistów informując wszystkich o tym, że wie, co to dyskurs i „roszczenie ważności prawdy”? Najbardziej irytującą dla mnie głupotą obecną w tej książce i namolnie eksploatowaną, to „silniki odrzutowe”. Silniki odrzutowe nie działają w próżni, ani na planecie bez atmosfery tlenowej. Silniki odrzutowe działają tak, że spalają paliwo w zasysanym powietrzu. Trzeba być nieukiem, żeby wyposażyć statki kosmiczne w silniki odrzutowe. Statki kosmiczne mają bowiem silniki RAKIETOWE, które tym się różnią od odrzutowych, że do spalania w nich wprowadzone jest zarówno paliwo, jak i utleniacz, ze zbiorników, w które wyposażony jest statek. Dzięki temu silniki rakietowe mogą działać w próżni, zaś silniki odrzutowe działać w próżni nie mogą. Takich głupot, jak „silniki odrzutowe” jest oczywiście w tej książce co niemiara i zawiedziony jestem tym bardzo, że ta książka nie ma nic wspólnego z gatunkiem sci-fi, że jest to moim zdaniem dość mało wyrafinowane fantasy dla ubogich. Książka napisana jest językiem przyciężkim, jak niemiecki dowcip i mętnym, mało plastycznym, co utrudnia czytelnikowi skupienie uwagi na fabule w tej stercie technobełkotu pozbawionego racjonalnego znaczenia i sensu. W kwestii kreacji multiwersum z dziwacznymi wieloświatami, do których można się dziwacznie przemieszczać, to już nie wiadomo: śmiać się czy płakać.