Wrzące Bory

• Bardzo trudno było mi się zmusić do napisania tej recenzji. Debiutancka powieść Urszuli Sarnowskiej zawiodła mnie na wielu polach. Czy to wina autorki? Wydaje mi się, że nie do końca. Jestem rozczarowany tym w jaki sposób książka została wydana, spora ilość błędów na przestrzeni całej powieści jest nieśmiesznym żartem z czytelnika. Osoby, które mnie znają, wiedzą z jak dużym dystansem podchodzę do recenzji debiutów i jak wiele jestem w stanie wybaczyć. To, czego nie jestem w stanie wybaczyć, to niechlujności i braku szacunku do czytelnika, a tak się czuję po przeczytaniu tej powieści. Nie wiem, dlaczego książka nie została poddana profesjonalnej korekcie i redakcji, ale całość wyszła po prostu amatorsko i momentami miałem ochotę przerwać czytanie z szacunku do swojej psychiki. Może i jestem laikiem w sprawach wydawniczych, ale uważam, że jest to praca jak każda inna i wymaga tego, żeby wykonywać ją sumiennie i starannie. Spodziewałem się i oczekiwałem dużo lepszego wydania. Jestem kompletnie zawiedziony i rozczarowany. • Bohaterowie są wykreowani bardzo płytko. Ich uczucia oraz decyzje pozbawione są większej głębi, a przynajmniej ja tego nie czułem. Główna bohaterka jest irytująca, infantylna i po prostu wredna. Nie byłoby w tym nic zlego, bo da się stworzyć postać wredną, która będzie uwielbiana, jednak w tym przypadku, oprócz kompleksów, aroganckiego zachowania oraz wybitniej (czasem miałem wrażenie- nieuzasadnionej) podejrzliwości wobec wszystkich innych, główna bohaterka nie pokazała w zasadzie nic więcej. Nie wiem, dlaczego autorka zdecydowała się na kreację tak złośliwej postaci, jednocześnie nie balansując jej w stronę nieco głębszych uczuć, które by to w jakiś sposób rekompensowały i ocieplały jej wizerunek w oczach czytelnika. Tutaj te "głębsze" uczucia Nataszy powodowały, że moje negatywne emocje wobec niej tylko się pogłębiały. O reszcie postaci nie będę się wypowiadał, bo ich role były raczej epizodyczne, może prócz Bastiana, ale on był równie irytujący co główna bohaterka. Postacie, które były wykreowane w miarę przyzwoicie i dało się ich słuchać to Niedomira i Dziadunio. Ich krótkie epizody napełniały mnie wiarą, że może jeszcze nie wszystko stracone. • Fabularnie książka nie jest zła. Cała historia byłaby nawet przyjemna, gdyby nie błędy, o których wspomniałem wyżej, co wydatnie przyczyniło się do mojego odbioru tej powieści. Cały główny wątek był przedstawiony bardzo oszczędnie, opisy skąpe i niewiele wyjaśniające, zaś moja niechęć do głównej bohaterki sprawiała, że bardzo się męczyłem przy lekturze. To, co mi się podobało, to opisy ziół oraz mitolgii słowiańskiej, a bajka o Perunie i Welesie była naprawdę super i świetnie się ją czytało. Widać było gołym okiem, że autorka w tym aspekcie czuła się świetnie, bo są to dobrze napisane wątki. • Podsumowując- rozczarowanie, rozczarowanie i jeszcze raz rozczarowanie. Oto co czuję po przeczytaniu tej powieści. Pobieżnie i słabo wykreowane postacie bez uwypuklenia ich uczuć, brak naturalności w dialogach oraz skąpo przedstawiona fabuła powodują, że książka mi się nie podobała, zaś spora ilość błędów tylko potęgowała moją niechęć. Bardzo irytuje mnie fakt, że książka została wydana w taki sposób i zamiast na fabule książki musiałem się zastanawiać, czemu czułem się jakbym czytał wypracowanie z podstawówki. Bardzo żal mi autorki, bo miała ciekawy pomysł, jednak sam pomysł, choćby najlepszy, jest niczym przy kiepskim i niechlujnym wykonaniu. Były momenty i iskierki nadziei, jednak to dla mnie za mało, nawet przy debiucie. Autorce życzę, żeby się nie poddawała i walczyła dalej, a wam jeśli dotrwaliście, aż tutaj to sprawdźcie tę powieść sami i dajcie znać jak Wasze wrażenia.