Wrażliwość

Tomik Doroty Partyki przesiąknięty jest wrażliwością. Począwszy od okładki, tytułu, poprzez dedykację – skończywszy na tematyce wierszy. Dorota kojarzy mi się z zamiłowaniem do dawnej literatury. Przyznaje, że fascynuje ją muzyka, jakiej słuchali jej rodzice. Literatura. Film. Wiersze zawierają odniesienia do prawdziwych wydarzeń, co świadczy o wnikliwej obserwacji rzeczywistości przez autorkę. Dzięki temu buduje własną ścieżkę, nie naśladując nikogo – zachowuje swój styl. Jeśli to wszystko przepuści się przez ogromne pokłady wrażliwości Doroty i połączy z jej wewnętrzną spójnością wyobraźni – zrozumiemy, że jest to poezja, jakiej bardzo potrzebują współcześni czytelnicy. Poezja, przy której warto się zatrzymać. Tak jak autorka zatrzymuje się przy osobach z przeszłości – dzięki temu utrwala je w kadrze swojej rzeczywistości. Ksiądz Jan Twardowski tak tłumaczy potrzebę pisania poezji: Dlaczego pisze się wiersze? Dlatego, że temu, kto je pisze wydaje się, że ma coś bardzo ważnego, osobistego do powiedzenia, tak ważnego, że trzeba to ocalić i zapisać. (Jan Twardowski, Czas bez pożegnań) Małgorzata Szepelak, poetka