Wpadki zdiagnozowanej wariatki cz. I Czadowe życie

Myślę, że wielu z nas nie wie, co oznacza skrót ChAD. Gdyby nie koleżanka z pracy, która od kilkunastu lat leczy się na ChAD i ja należałabym do grona tych nieznających takiego skrótu. Jest to oznaczenie choroby afektywnej dwubiegunowej. Na szczęście książka "Wpadki zdiagnozowanej wariatki cz. I Czadowe życie" nie jest poradnikiem, ale zapisem wielu dni zmagań naszej bohaterki "zawładniętej tą chorobą i chmurą bezsensu". Sięgnęłam po ten tytuł, żeby dowiedzieć się jak "od podszewki" wygląda codzienne życie osoby z ChAD. Momentami było trudno czytać opisy kolejnych zmagań bohaterki. Ale chciałam zebrać jak najwięcej informacji o możliwościach reakcji na te trudne momenty, co robić gdy nadciąga niewyobrażalne napięcie i ani chorzy, ani ich bliscy nie potrafią sobie z nim poradzić. Autorka wielokrotnie wraca do bardzo trudnego pytania: "Jak osiągnąć stan akceptacji i spokoju?". Wczuwając się w sytuacje opisane w książce zdaję sobie sprawę, że ciągłe przeżywanie uniesień i wzlotów, to stany bardzo wyczerpujące dla chorego. Dlatego niezwykle zaintrygowała mnie podpowiedź syna naszej bohaterki, który mówił o sztuczce dla swojej mamy: " Mamo, pomyśl jak komputer - zaproponował. -Zapisz w myślach, co masz zrobić, powtórz i wciśnij "enter" Prawda, że ciekawa podpowiedź... Choroba afektywna dwubiegunowa sprawia, że życie staje się armagedonem. Najbliżsi często nie potrafią zrozumieć, a tym bardziej pomóc osobom zmagającym się z ChAD. Często uczestniczą w terapii, podczas której wspólnie próbują odnaleźć drogę od odkrywania prostych rozwiązań. Bardzo ciężko jest zrozumieć, że bliski człowiek choruje nie tylko psychicznie, ale i fizycznie. Dotrzeć do rozwiązań i prawd, które będą osobę chorą bronić. Dla mnie, odkryciem jest korzystanie z puzzli. Nigdy bym nie wpadła na to, że układanie nawet najmniejszych kawałków puzzli może działać na chorego uspokajająco. Łatwiej rozumiem możliwości terapeutyczne odwzorowywania obrazów, szczególnie tych twórców, których dzieła przepełnione są bólem i samotnością. Książkę czyta się trudno. Momentami jest bardzo bolesna. Nie jest to na pewno tytuł na plażę i dla relaksu. Mam jednak nadzieję, że zainteresowani tematem będą zadowoleni. Autorka kończy książkę w bardzo ciekawy sposób: " Dziękuję wszystkim, którzy przeczytali, zasnęli lub się zaśmiali" Moim udziałem stały się wszystkie te stany... Książka z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl.