World of WarCraft: Ostatni strażnik

Dobra Blizzard, koniec, już nie czytam Twoich książek! Uwielbiam te historie, bo uwielbiam te gry, tutaj dodatkowo było dużo magii, więc było ciekawie, ale te książki są kurczę nie-do-czytania. One są tak pisane, jakby były dla dzieci, co najwyżej dla młodzieży. Nie przeżyję tego stylu już ani razu więcej, co ciekawe, te książki mają różnych autorów, ale chyba przechodzą oni jakieś specjalne szkolenie, jak pisać książki o Warcrafcie/Diablo, żeby były odpowiednio proste, nudne, powtarzalne i w fatalnym stylu. Mistrzostwo, jakie one są wszystkie do siebie podobne! Mogę dostać fragment opisu czegokolwiek, płytek na podłodze, a i tak rozpoznam, że to coś Blizzardowskiego! Historia miła, nie wiem czy czytanie będzie przyjemne, jak się nie zna gry, podejrzewam, że tak, ale może być na początku ciężko połapać się w postaciach (ale nic nie do przeskoczenia). Warto jednak zadać sobie pytanie, czy na pewno chcemy czytać tego umiarkowanego gniota, ja bym jednak wybrała jakieś inne fantasy, dobre po prostu dlatego, że jest dobre, a nie dlatego, że jest osadzone w świecie gry. Fabuła opowiada o wielkim magu i jego uczniu. Jest ciekawie, fajne rzeczy się dzieją, owszem, ale dla mnie to za proste. To jak mam sobie taką rozrywkę dawać to kupię sobie kolorowankę. Jedyny tego plus taki, że muszę przejść Diablo III, bo sobie przypomniałam, że nigdy nie doszłam do końca. Marketingowo Blizzard też zaszalał, wydając tę książkę w 2019 roku jako wielką nowość, ja mam na półce TO SAMO z 2004 roku.