Wojska górskie II Rzeczypospolitej 1918-1939

Wszystkie armie na świecie tworzą różne rodzaje wojsk. Są wśród nich jednostki wojsk lądowych, powietrznych i morskich. W skład poszczególnych rodzajów wojsk wchodzą oddziały, które są przeznaczone do wykonywania rozmaitych, ale tylko dla nich charakterystycznych zadań – i obronnych, i zaczepnych. Oddziały te, aby mogły wykonywać stawiane im zadania, przechodzą właściwe dla nich szkolenie, posiadają również odpowiednie uzbrojenie, wyposażenie i umundurowanie. W wojskach lądowych większości państw, które na swoim terytorium mają góry, utworzone zostały wojska przeznaczone do wykonywania specjalistycznych, trudnych zadań w terenie górskim. We wszystkich armiach jednostki te wyróżniają się charakterystycznym dla nich wyszkoleniem, wyekwipowaniem, umundurowaniem i symboliką. Formacje górskie szczycą się własnymi, odrębnymi tradycjami, których genezy należy szukać zarówno w ich historii, jak i w teraźniejszości, na które składają się: udział w licznych kampaniach wojennych oraz dawna i współczesna, twarda i często niebezpieczna służba w czasie pokoju. Formacje górskie, ich mundur i symbolika cieszyły się znacznym zainteresowaniem społeczeństw w krajach, w których istniały. W różnego rodzaju literaturze fachowej i popularnej, a także poprzez emisję druków ulotnych, pocztówek i znaczków pocztowych oraz organizację różnych imprez z ich udziałem propagowano nie tylko istnienie jednostek górskich i historię poszczególnych oddziałów, ale sławiono ludzi w nich służących oraz agitowano ochotników. Historia polskich wojsk górskich okresu 1918-1939 to pasjonujący rozdział w dziejach Wojska Polskiego i piękna karta tradycji narodowego oręża.