Wojna ptaków

ANDRZEJ ZEYLAND urodził się. Tak przynajmniej należałoby sądzić na podstawie Jego poetyckiego debiutu z 1958 roku - "Powracający Mohikanie". Nie wiadomo, czy zdjęto Mu skalp. Ocalił jednak głowę, bo jak wieść niesie, napisał jeszcze potem kilka powieści i sztukę o tak zwanej tematyce współczesnej. Ale i to nie jest takie pewne, że ocalił. Jak wykazują bowiem najnowsze badania krytyczno-literackie, można również pisać bez głowy. Wiadomo natomiast skądinąd, że niektóre swoje książki, szczególnie te dla młodzieży (jak np. o młodzieży z domu poprawczego - "Wyspy szczęśliwe") czy "Nikt inny", Autor pisał w czasie, kiedy za ścianą córka Jego uczyła się grać na saksofonie, a syn na fortepianie i chyba dlatego występują w tych powieściach - "brzydkie wyrazy". Należy również ostrzec Czytelników przed mylącymi niekiedy tytułami powieści Zeylanda. "Portret prawie rodzinny" nie jest powieścią o dzieciach Autora, a raczej o trudnej sztuce odchodzenia, natomiast magister Wypanek, bohater "Wniebowstąpienia magistra Wypanka" nie jest współczesnym Świętym, pragnie tylko uwolnić się od wyrzutów sumienia. A co to takiego "Wojna ptaków"? Próbowaliście kiedyś latać? Spojrzeć choćby tylko z wysokości ratuszowej wieży na ziemię? Przeczytajcie.