Włoska podróż

Ciepła, wzruszająca, chwilami zabawna powieść. Trzy kobiety reprezentujące trzy pokolenia. Mające swoje odrębne historie – tak różne, a jednocześnie wzajemnie przeplatające się, uzupełniające - „jesteśmy tu trzy i każda z nas dźwiga w sobie jakieś zranienie”. Pierwsza z nich - Anna - początkowo mnie irytowała. Niby dojrzała kobieta o ustabilizowanej sytuacji życiowej. A jednak zachowująca się jak rozkapryszone dziecko. Znudzona rutyną małżeńską, przedkładająca pracę nad rodzinę. Wraz z kolejnymi stronami zaczynają się rodzić pytania o Annę. Czy bohaterka to egoistyczna, współczesna kobieta sukcesu, czy kobieta samotna, bo nie potrafiąca otoczyć prawdziwymi uczuciami najbliższych osób? Jej córka Megan z pozoru zbuntowana, manifestująca w oryginalny, co nie oznacza akceptowalny, sposób swoją niezależność. W rzeczywistości dziewczyna poszukująca akceptacji, zrozumienia. Nieco rozpieszczona, ale w głębi serca dobra, wrażliwa, empatyczna. No i seniorka – Babcia Anny. To ona od początku budziła moje ciepłe uczucia. Z pozoru nieco szalona, mająca zaskakujące pomysły, w rzeczywistości niosąca jako bagaż życiowy tak piękną a jednocześnie traumatyczną historię. Dążąca do domknięcia tego, czego nie domknęły upływające lata. Warto przeczytać i przemyśleć…