Witkacy i kobiety. Harem metafizyczny.

Kobiety w życiu demonicznego Witkacego. Niekoniecznie kochanki, bo także modelki. Jest i rozdział o matce, z którą miał związek niezwykle bliski, wręcz toksyczny (jakiś czas po ślubie "wygryzła" jego żonę Jadwigę ze wspólnego domu). Skoro o żonie mowa, to było to małżeństwo zupełnie niekonwencjonalne, raczej przyjaźń niż uczucie (z obu stron). Poprzedzone mnóstwem jego narzeczeństw, bo "niemal z każdą się zaręczał". Ożenił się niedługo przed czterdziestką z Jadwigą Unrug - on głównie w Zakopanem, ona w Warszawie. On wciąż romansujący, zdradzający seryjnie, ona żyjąca własnym źyciem i wręcz nieprawdopodobnie cierpliwa. A po jego samobójczej śmierci troskliwa opiekunka spuścizny. Temat ciekawy, bo fascynujący bohater i niebanalne kobiety. Ale czytało się średnio, przeszkadzało mi dość toporne fabularyzowanie. Mam też wrażenie, że książka byłaby dużo lepsza, gdyby kobiety Witkacego były opisane chronologicznie, od Ewy Tyszkiewiczówny poczynając. Skakanie od Sasa do lasa wprowadziło bałagan: Witkacy to jest po ślubie, to nastolatek, to ojciec nie żyje, to znowu poucza go w listach, to Stanisław Ignacy odwiedza żonę w stolicy, to studiuje w Krakowie, i tak dalej. Samobójstwo - a następnie kilka rozdziałów o kolejnych kochankach. Irytuje też nawiązywanie do zdjęć i obrazów, których nie ma w książce - czytelnik sam ma ich szukać, czy jak? Oczekiwałam więcej i lepiej, ale za wydobycie tych historii/osób z zapomnienia: 7/10