Wiosna w Ciechocinku

W II tomie serii „Cztery poru roku” Aneta Krasińska zaprasza czytelników do pachnącego wiosną i solankową mgiełką Ciechocinka. W poprzedniej części serii mieliśmy możliwość odwiedzenia urokliwego Nałęczowa, jednak jeżeli nie czytaliście „Zimy w Nałęczowie”, to nic nie szkodzi. Pierwszy i drugi tom serii to samodzielne historie, których wspólnym mianownikiem jest tylko osadzenie ich akcji w miejscowościach uzdrowiskowych. Tym razem poznajemy losy Ilony - rozwódki, mamy nastoletniej Zosi, pracownicy skierniewickiego ZUS-u. Kobieta wyjeżdża do sanatorium, by podreperować zdrowie. Jej wyjazd przypada na najpiękniejszą, moim zdaniem, porę roku – wiosnę. Wiosna to czas odrodzenia, nowych nadziei, a pierwsze ciepłe promienie słońca, przyczyniają się do tego, że z optymizmem spoglądamy w przyszłość. Czy tak też będzie w przypadku Ilony, kobiety zmęczonej pracą, codziennymi obowiązkami, a także problemami wychowawczymi z nastoletnią córką? To na Ilonę, po rozstaniu z mężem, spady wszystkie obowiązki opiekuńcze i wychowawcze wobec córki. Jej były mąż, Marcin, swój wolny czas poświęca nowej partnerce, nie próbując nawet podtrzymać bliskich kontaktów z jedynaczką. Zosia wchodzi właśnie w trudny okres buntu i chociaż jest to naturalny etap rozwoju dorastających dzieci, to zachowanie córki wobec nauczycieli, zaniedbywanie obowiązków i codzienne konflikty w domu, spędzają sen z oczu Ilony. Stres związany z problemami osobistymi i siedząca praca zawodowa przyczyniły się do problemów zdrowotnych kobiety. W celach rehabilitacyjnych została ona skierowana do sanatorium w Ciechocinku. Podczas jej nieobecności opiekę nad Zosią ma przejąć Marcin, co nie spodobało się ani nastolatce ani jej ojcu. W Ciechocinku Ilona korzysta z zabiegów leczniczych, nie angażuje się zbytnio w życie rozrywkowe kuracjuszy, do czego namawia ją usilnie jej współlokatorka z pokoju. Kobieta spędza czas na czytaniu książek, dużo myśli również o tym, jak radzą sobie bez niej w Skierniewicach. Telefony od córki w żaden sposób jednak nie uspokajają jej niepokojów. W wypożyczonej z miejscowej bibliotece książance, Ilona znajduje zdjęcie, na którym uwiecznione zostały trzy młode kobiety, na odwrocie fotografii kuracjuszka odczytała datę – sierpień 1939 roku. Ilona swoim odkryciem podzieliła się z rehabilitantem pracujący w sanatorium - Patrykiem, młodym mężczyzną mieszkającym na co dzień w Ciechocinku. Razem postanawiają spróbować ustalić kim są dziewczęta, które pozowały do zdjęcia na tle tężni tuż przed II wojną światową. Ilonie i Patrykowi, nie bez wysiłku, udaje się odkryć co nieco informacji o mieszkankach Ciechocinka sprzed lat. Ich wspólne działania zbliżają ich do siebie, jednak Ilona nie jest gotowa na nową relację z mężczyzną, tym bardziej dużo młodszym od niej. Czy znajomość Ilony i Patryka zakończy się wraz z ostatnim daniem pobytu kobiety w Ciechocinku? Jak będzie wyglądał powrót Ilony do rzeczywistości i codziennych obowiązków? Czy jej wyjazd wpłynął pozytywnie na jej relacje z córką? A może podczas jej nieobecności nawiązała się jednak nić porozumienia między Zosią i jej ojcem? W drugim planie czasowym poznajemy historię młodych kobiet uwiecznionych na starej fotografii. Według ustaleń Ilony i Patryka, w 1939 roku do zdjęcia pozowały Nina (Polka),Anna (Niemka) i Estera (Żydówka). To siedemnastoletnie przyjaciółki, mieszkanki Ciechocinka, pełne młodzieńczych marzeń i planów na przyszłość. Jednak ich wojenne losy, przedstawione w planie czasowym sprzed lat, były dla nich wyjątkowo okrutne. Aneta Krasińska bardzo umiejętnie połączyła dwie opowiedziane w powieści historie – tę współczesną i tę z okresu II wojny światowej. Obie są niezwykle ciekawe, każda ma duży ładunek emocjonalny. Doskonale się one w powieści uzupełniają ukazując nam obecny obraz Ciechocinka, jak również jego przedwojenny klimat. Z opisu autorki wynika, że była to miejscowość bardzo popularna pod względem turystycznym i uzdrowiskowym, jak również kulturalnym. Pani Aneta dużo uwagi poświeciła miejscu akcji. Autorka opisuje nam najważniejsze i najatrakcyjniejsze miejsca uzdrowiska – cele spacerów kuracjuszy sanatorium, które w wiosennej aurze są zapewne jeszcze bardziej urokliwe niż zazwyczaj. Jestem bardzo ciekawa do jakiej miejscowości uzdrowiskowej zaprosi nas Pani Aneta w letniej części serii? Będę jej z niecierpliwością wyczekiwała :)