Wiosna w chacie pod starym świerkiem

Chyba każdy z nas chciałby, żeby jego relacje z najbliższymi były oparte na szczerości i zaufaniu. Niestety, jak sami zapewne wiecie z osobistego doświadczenia, nie zawsze się to udaje. Ujawnienie zdrady czy nielojalności są bardzo bolesnym doświadczeniem, pozostawiającym trwałe blizny. Takie sytuacje są szczególnie trudne, gdy mocno i szczerze zaangażowani jesteśmy uczuciowo względem osoby, która wykorzystała naszą ufność. „Wiosna w chacie pod starym świerkiem” jest drugim spotkaniem z bohaterami, których losy przybliżyła nam Wioletta Piasecka w „Chacie pod starym świerkiem”. Mieliśmy wtedy możliwość, w zimowo - świątecznej scenerii, poznać dwie siostry – Jagodę i Malinę oraz ich bliskich. Ponad dwadzieścia lat temu siostry zakochały się w tym samym mężczyźnie – Fabianie. On jednak swoją przyszłość chciał zbudować u boku Jagody, to ją bowiem obdarzył gorącym, młodzieńczym uczuciem. Nielojalność Maliny wobec siostry, za którą stało podstępne uwiedzenie jej narzeczonego, przyczyniła się do tego, że to ona została żoną Fabiana i matką jego dzieci. Jagoda, bardzo boleśnie przeżyła nielojalność ukochanego i karygodny postępek siostry. Zrozpaczona kobieta wyjechała z rodzinnych stron, została wziętym lekarzem pediatrą, wyszła za mąż i przez długie lata wiodła szczęśliwe życie u boku ukochanego Artura. Do pełni szczęścia brakowało jej tylko dziecka, o którego posiadaniu marzyła całym sercem. Kiedy na jej oddziale szpitalnym leczeniu poddany został wyjątkowo boleśnie doświadczony przez życie Piotruś, Jagoda postanowiła porozmawiać z mężem o adopcji chłopca. W tym samym czasie na jaw wyszła dwulicowość Artura, okazało się, że ten od lat zdradza żonę z dużo młodszą kobietą, ma również nieślubną córkę. Jagoda, podejmuje decyzję o natychmiastowym odejściu od niewiernego męża, sprawnie załatwia wszelkie formalności dotyczące przejęcia opieki nad Piotrusiem. Lekarka wraz z chłopcem wyruszają nad Zalew Wiślany, aby spokojną przyszłość, budowanej przez nich małej rodziny, rozpocząć w starym domu, w którym Jagoda mieszkała jako dziecko. Z bohaterami poznanymi w „Chacie pod starym świerkiem” spotykamy się ponownie wczesną wiosną. Jest to pora roku, która większości z nas kojarzy się z nadzieją i radością. Takie też jest nastawienie bohaterów powieści co do ich najbliższej przyszłości. Jagoda i Piotruś przygotowują się do remontu domu, coraz mocniej się do siebie przywiązują, wspólnie chcą stworzyć tu, nad zalewem, bezpieczną, wspólną przystań. Jagoda znalazła zatrudnienie w miejscowej przychodni. Jej, do niedawna trudna relacja z siostrą, również zaczyna układać się coraz bardziej poprawnie. W rodzinie Maliny też zapanował długo wyczekiwany spokój, Drążkom przede wszystkim udało się wyjść z poważnych tarapatów finansowych. Gdy wszystko wydaje się zmierzać ku lepszemu, a powiew wiosennego wiatru przynosi pozytywną energię i chęci do dziania, bohaterowie doświadczają, następujących po sobie w krótkim czasie, wyjątkowo trudnych sytuacji. Aż trudno uwierzyć w tak czarną serię dramatycznych wydarzeń i niewyobrażalnych strat, jakie dane jest im przeżyć. Przechodzenie przez stan głębokiego bólu, przysłania im nawet dawne, choć wciąż bolesne urazy, a także ciężkie do udźwignięcia konsekwencje podejmowanych w przeszłości decyzji. W „Wiośnie w chacie pod starym świerkiem” autorka nie oszczędza swoich bohaterów. Chwilami miałam nawet żal do Pani Wioletty, że prowadzi ich aż tak krętymi i wyboistymi ścieżkami losów. Dawne nieprawości odkupili oni już przecież z nawiązką, i wydawać by się mogło, że już nadszedł czas na zaznanie przez nich chwili spokoju i radości z małej stabilizacji codziennego dnia. Zamysł Pani Wiolett był jednak inny... Wioletta Piasecka w najnowszej powieści porusza problemy, których my również doświadczamy w realnym życiu, albo jesteśmy ich świadkami – przeżywają je nasi bliscy, przyjaciele, znajomi. Zdrada, rozwód, adopcja dziecka, strata bliskiej osoby, dokonywanie w życiu błędnych wyborów, ponoszenie konsekwencji kłamstw i nielojalności... - to przecież codzienne trudności wielu z nas. Autorka w najnowszej powieści udowodniła po raz kolejny, że jest mistrzynią pióra, rewelacyjnie ubierającą w słowa uczucia oraz mniejsze i większe troski, o których, mimo ich dramatyzmu, pisze wyjątkowo pięknie. Pani Wioletta doskonale wykreowała także swoich bohaterów – z pokazaniem ich indywidualnych cech, całą gamą emocji, jakie im towarzyszą, z wyrozumiałością dla ich życiowych potknięć. Każda z postaci, w mniejszym lub większym stopniu, budzi w czytelniku sympatię. Smucą nas ich niepowodzenia i poczucie życiowej porażki, razem z nimi przechodzimy przez trudne etapy ich życia. Z drugiej strony, jesteśmy świadomi, że ich obecna sytuacja wynika w dużej mierze z błędów przeszłości, jak również nieuczciwości wobec bliskich i celowo dokonywanych, egoistycznych wyborów. Każda kolejna przewracana strona „Wiosny w chacie pod starym świerkiem” dostarcza czytelnikom niewyobrażalnych przeżyć. Akcja powieści nie pędzi może z prędkością wyścigu formuły 1, ale emocji dostarcza na pewno nie mniejszych. Książki nie sposób przeczytać bez chwili przerwy, która potrzebna jest na przemyślenia, skonfrontowanie problemów bohaterów z tymi, których i my doświadczamy. Zapewniam, że po skończonej lekturze zostanie ona w Waszym sercu na dłużej. Sprawi, że zatrzymacie się na chwilę w codziennym pędzie, zastanowicie nad wyborami dokonywanymi przez bohaterów, motywami ich postępowania. Myślę, że pojawi się również, tak jak to było w moim przypadku, przemyślenie nad ewentualną zmianą dotychczasowych przekonań i odrzuceniem stereotypów, według których oceniamy innych. Gorąco polecam!!!