Wiosenne wody

„Chicago to było właśnie to. Spójrzmy na położenie geograficzne – na samym końcu jeziora Michigan. Chicago może wiele zdziałać. To jasne dla każdego głupka”. [NIE! Pisząc o głupkach z Chicago, Hemingway NIE miał na myśli amerykańskiej Polonii]. Zabawna, lekka, mocno absurdalna książka, napisana jeszcze przed przełomową dla literackiej kariery Hemingwaya, powieścią „Zaś słońce wschodzi”. „Wiosenne wody” to pierwsza powieść tego pisarza. Jest bardzo krótka i stosunkowo mało znana, ale w swoim czasie narobiła w USA niezłego bałaganu. Podzieliła środowisko literackie, skonfliktowała Hemingwaya z jego mentorem i wieloletnim przyjacielem oraz umożliwiła mu zerwanie współpracy z chicagowskim wydawcą, którego miał już powyżej uszu. . Zdaniem tych, którzy żyją z tego, że piszą o tym, co napisali inni, „Wiosenne wody” to satyra na: - pewną (pretensjonalną) manierę literacką, zwaną chicagowską szkołą literatury, - konkretne dzieło literackie (powieść „Dark Laughter” Andersona),- pewną osobę (Sherwood Anderson),a nawet grono konkretnych literatów (związanych z Chicago),- tezę o wyższości rasy nordyckiej ogłoszoną w USA przez prawnika i antropologa, Madisona Granta (tekst „The Passing of tfe Great Race”). Książkę uznaje się także za deklarację niezależności literackiej i politycznej Hemingwaya. Jednak czytelnikowi, który nie zna ówczesnych amerykańskich realiów związanych ze środowiskiem literackim, wiedza ta nie jest niezbędna do tego, by przy lekturze dobrze się bawić. Będzie zdumiony (jak wyżej podpisana) fabułą i językiem, bo nie ma w „Wiosennych wodach” tego, co z czasem stało się znakiem rozpoznawczym Hemingwaya (surowy szorstki styl, twarda i oszczędna, prawdziwie męska proza),za to pełno tu surrealistycznych nonsensów. Dla porządku dodam jeszcze, że bohaterami tej powieści są dwaj dość niewydarzeni weterani pierwszej wojny światowej: Scripps O'Neill – mający się za pisarza - oraz robotnik Yogi Johnson. Obaj są pracownikami „wielkiej fabryki pomp w stanie Michigan” i próbują jakoś zebrać się do kupy po tym jak posypało się im życie. Ich wysiłkom towarzyszą różne perypetie i zaskakujące zdarzenia, okraszone zabawnymi opisami i dialogami. Zdarzenia najbardziej zaskakujące są potem wyjaśniane czytelnikowi bezpośrednio przez Hemingwaya w notach i/lub uwagach autora. Książka jest dziwaczna, ale zabawna, w warstwie słownej bardzo udana. Lubię takie odloty i przyznaję, że fajnie było czytać książkę, przy której Hemingway tak znakomicie się bawił. Znakomicie, ale krótko. Żegnając się z czytelnikami przyznał, że napisał ją zaledwie w dziesięć dni.