Wilki

To pierwsza książka Adama Wajraka jaka wpadła mi w ręce i od razu achy i ochy! Tak, ten facet to urodzony gawędziarz, opowiada historie z taką swadą że nieomal można się w nich zatracić :) Niestety, oprócz tych zabawnych i anegdotycznych, zdarzają się opowieści smutne a częstokroć i straszne. Ludzki stosunek do wilków jest niezwykle ambiwalentny. Z jednej strony jakiś taki "podskórny" szacunek, nieomal podziw, objawiający się umieszczaniem wilków w mitach i legendach. Jak choćby ta o powstaniu wiecznego miasta, gdzie Romulus i Remus zostali wykarmieni przez wilczycę jej własnym mlekiem. Czy też ta, z klasycznej już powieści Rudyarda Kiplinga - "Księga dżungli" Z drugiej zaś strony, irracjonalne wpajanie strachu przed "złym" wilkiem w Czerwonym Kapturku. I idąc dalej, nieomal pogardy do okrutnego i głupiego wilka w baśni o Trzech małych świnkach. Smutne jest to, jaki los nasz gatunek zgotował innym gatunkom, a wilki są tego najlepszym przykładem. Jak możemy dowiedzieć się z książki Wajraka w europie zachodniej praktycznie już nie występują. A u nas, pomimo prawnej ochrony giną we wnykach kłusowników i z rąk barbarzyńskich myśliwych, chcących postrzelać sobie dla sportu. Za Bugiem, spotyka je wręcz eksterminacja :( Książka napisana jest łatwym i przystępnym językiem, a sposób podania zawartych w niej informacji sprawia że same zapadają w pamięć. Warto ją przeczytać, być może okaże się pomocna w zrozumieniu do czego prowadzi antropocentryzm. Serdecznie polecam.