Wilk stepowy

Jeśli ktoś zastanawiał się, jakim byłby Werter 150 lat później, będąc dziecięciem odrobinę już skarlałego świata, które nie oparło się modzie na dalekowschodnie pitolenie, może odrzucić precz swe rozterki i chwytać za „Wilka stepowego”. Ta powieść nie jest pozbawiona czaru, do którego trzeba się jednak dokopywać przez pokłady egzaltacji i tak zwanego bólu istnienia. No i oczywiście przez zasieki fantazji erotycznych podstarzałego dżentelmena. Nadto odrobinę gryzie mnie fakt, iż Harry Haller, mimo że istotnie wysławia się pięknie (za co część zasługi musi przypaść Józefowi Wittlinowi, autorowi tłumaczenia),głosi wszem wobec swą dogłębną znajomość poezji czy filozofii, ale na jej dowód, miast ożywczych komentarzy, potrafi jedynie recytować listę nazwisk twórców dzieł, których znajomość i zrozumienie rzekomo posiadł.