Wilczy miot

"- Jesteś stworem z piekła - warknął. - W takim razie kim jest mój pan?" Lubię zarówno historie o wilkołakach jak i opowieści osadzone w czasach średniowiecza, ale czy połączenie tych dwóch elementów to nie za dużo szczęścia na raz? Okazuje się, że "Wilczy miot" to całkiem udana opowieść o rycerzach zakonu krzyżackiego, nawracaniu pogan i oczywiście wilkołakach, a wszystko to dzieje się w trzynastowiecznych Prusach. Wykorzystywanie włochatych bestii w procesie chrystianizacji - to dość niekonwencjonalny pomysł. Książka poza głównym tematem (chrystianizacja wilkołakami) nie jest zbyt zaskakująca, okładkę ma raczej fatalną, ale ma też sporo plusów. Po pierwsze - wilkołaki opisane są tak jak według mnie powinny - jako krwiożercze bestie. Krwi, wnętrzności i tym podobnych atrakcji w związku z tym faktem jest sporo. Wątek miłosny nie jest przesłodzony, przynajmniej nikt się nie świeci w świetle promieni słonecznych, ani nie posiada innych równie irytujących cech. Jest raczej mało romantycznie, momentami wręcz brutalnie i okrutnie, więc poszukującym ckliwych historii miłosnych rodem ze "Zmierzchu" książkę odradzam. Główna bohaterka może trochę zbyt idealna (młoda, piękna, inteligentna, silna i urocza),ale od czasu do czasu porasta futrem i lubi przegryźć surowy sarni (lepiej ludzki) udziec, więc przymknęłam na to oko ;) Poza czystą rozrywką autor serwuje nam też trochę dylematów moralnych głównej bohaterki, zwraca uwagę na fałszywe i pełne pozorów postępowanie ludzi. "Jeżeli ona miała spłonąć, jej panowie z zakonu krzyżackiego powinni upiec się w tym samym ogniu." Książkę polecam wszystkim fanom opowieści o wilkołakach.