Wikingowie. Wilcze dziedzictwo

Przypadkiem w jakimś dyskoncie kupiłem książkę. Tylko dlatego, że na okładce byli zarówno Indianie jak i wikingowie. Pomyślałem, że to ciekawe połączenie. Ale nie liczyłem na jakieś cudo literatury. Później okazało się, że jest to drugi tom a pierwszy to właśnie ,,Wilcze dziedzictwo". Nie było opcji, musiałem przeczytać i to. Pierwsze wrażenie po spojrzeniu na okładkę: O kurcze, w co ja się wkopałem. Masakra. Komiksowi wikingowie w ,,kaskach" z rogami. Jak było dalej? Różnie. Autor ewidentnie chciał przekazać sporo drobiazgów z mitologii nordyckiej. Za to duży plus. Widać, że się przyłożył. Niestety mamy tu tak stereotypowy obraz ludzi północy, że aż zgrztałem zębami. Ok. To byli: rozbójnicy, wojownicy, żeglarze, no i dość prości ludzie. Ale żeby aż tak?!?! Autor przesadza! Skupia się praktycznie tylko i wyłącznie na walce. Bohaterowie nie robią nic innego. Chcą tylko wojować, gwałcić i umierać-oczywiscie bez okazania jakiegokolwiek strachu. 13latek w liście do matki skupia się bardzo na tym żeby opisywać kształt sutków swoich kochanek i oczywiście walkę. Praktycznie nic po za tym. Dowcip do bólu prosty. Głównie odnoszący się do męstwa, tchórzostwa, seksu itp. Bohaterowie nijacy, sztuczni. Ciężko jakoś się do nich przywiązać. Czemu więc, aż 7/10? Kilka bardzo ciekawych i mało znanych wstawek o historii walkipołudnia Europy z arabami, mitologia (o której już wspominałem),do tego obietnica konfrontacji indian i wikingów w drugim tomie. Po za tym muszę przyznać, że mimo kilku ewidentnych wad, pod koniec czytało mi się to już nawet z jakimś zaciekawieniem i przyjemnością. Trudno to określić, ale nie jest aż tak zła, nawet mimo 30 wstawek o wymiotowaniu, pierdzeniu i uprawianiu seksu. To książka ma spory potencjał, po prostu mam wrażenie, że autor sam nie był przekonany, czy chce stworzyć coś ambitnego, czy ,,przygodówkę" dla młodych do pośmiania się. Szału zdecydowanie nie ma, ocena na wyrost, ale drugi tom czytam wkrótce.