Więzienny świat. Korupcja, przemoc, seks

„Janusz Dziennikarstwa 2021” Nie potrafię nazwać tej książki literaturą faktu. W moim odczuciu wszystko opiera się na nadmiernym eksploatowaniu sloganów i odwoływaniu się do zbyt prostych emocji i skojarzeń. Szostak postawił tezę i… nie zrobił nic więcej. Jako badacz nie wykazał się klasyczną ścieżką; brakowało antytezy i próby jej udowodnienia. Przez większość stron brnąłem przez przekaz, gdzie więźniowie przedstawiani są jako dobrzy ludzie skrzywdzeni przez kogokolwiek i po drugiej strony nie ma ludzi, tylko… są gady. Odwołuje się do nadmiernych uogólnień i innych chwytów manipulacyjnych. Książce tej bardzo blisko do literatury propagandowej, tylko martwi mnie propagandę czego Szostak uprawia. Daje swoim współrozmówcom pompować swoje ego i miesza rzeczywistość z fantazją. A to jest najgorsze, gdyż wtedy szczególnie trudno określić gdzie ta granica naprawdę przebiega. Nie ma to jak zbudować zniekształcony przekaz, by w ten czy inny sposób chwycić news’a. Jest to jednak słaba forma pracy „dziennikarskiej” i miejsce jej wśród prasy bulwarowej. A tak ogólnie, to szkoda wszelkich surowców, zużytych przy jej produkcji.