Wierzby

Macie ochotę na klasykę literatury niesamowitej? Jeśli tak, to zapraszam na prawdziwą nadnaturalną perełkę. Dwóch przyjaciół przemierzających świat, zapuściło się w odległe i opustoszałe rejony Dunaju. Nadchodząca burza sprawia, że zatrzymują się na jednej wysepce porośniętej wierzbami. Nocą zawsze wszystko wydaje się inne, mroczniejsze. Z dala od ludzi, milion wierzb, wiszący na niebie księżyc, hulający wiatr i człowiek. Czujecie już ten klimat? Dziwne wydarzenia sprawiają, że wydaje się, że bohaterowie nie są sami. Coś tu jest mocno nie tak, coś złowieszczego. To narastające poczucie, że nieokreślony byt czai się w kołyszących wierzchołkach drzew. Wierzby emanujące niesamowitą aurą. Wrażenie bycia obserwowanym wywołujące podskórny, pierwotny lęk pełzający do samych trzewi... Czy rzeczywiście coś tam jest? A może to tylko rozhisteryzowana wyobraźnia podróżników? Czy to obłęd? W tej odległej dziczy granice między światem rzeczywistym, a nadprzyrodzonym zdają się przenikać. Blackwood pokazuje, że w pewne miejsca lepiej nigdy się nie zapuszczać, gdyż pragną być nieskalane naszą obecnością... To jedno z najbardziej klimatycznych opowiadań jakie mi było dane przeczytać. Jest niepokojąco! Piękno przyrody i namacalna groza wywołująca nieziemski strach. Oniryczna i mistyczna opowieść będzie mi się śniła przez kolejne tygodnie. "Wierzby" to nienazwana groza, oparta na niedopowiedzeniu. U Blackwooda las jest czymś więcej niż nam się wydaje. Gorąco polecam przeczytać i samemu doświadczyć tego cudownego niepokoju. Katooola patronuje tylko sztosom!💥