Wiersze zebrane

Szymik nie epatuje, lecz opisuje. Nie ocenia, ale podgląda. Nie wydaje pochopnych sądów, lecz zdaje się wchodzić w wewnętrzny świat swoich poetyckich bohaterów. Każdy z nich jest ważny i nikt nie znajduje się na straconej pozycji. W tej poezji mówi się raczej o zagubieniu, niż wskazuje palcem i osądza. Jest w niej wiele zwykłej życzliwości i miłosierdzia, niestroniącego jednak od wymierzenia policzka Prawdą. Zresztą ta ostatnia wydaje się być najważniejsza. Nie można sprzyjać człowiekowi jeśli zarazem nie dopominamy się o prawdę o nim i o Prawdę jako taką. Poezja opisująca kondycję człowieka współczesnego nie może zrezygnować z najważniejszych kwestii moralnych i metafizycznych. Mirosław Dzień (fragm. Wstępu) Poezja księdza Szymika nie jest amboną – jest literaturą, a więc posiada i artystyczną organizację, i przekazuje system wartości – obie te składowe są uformowane zgodnie z intencją autora. Na poziomie aksjologii śląski pisarz komunikuje przez swoje wiersze, że nie na wszystkie trudności życia zaradzi człowiek – wówczas, przekonuje poeta, należy przylgnąć do kogoś większego niż istota ludzka. Mariusz Solecki (fragm. Posłowia)