Wiersze na zaliczenie

Wiersze na zaliczenie balansują między literacką zabawą a cierpkim liryzmem. Grzegorz Olszański z dystansem przygląda się akademickiej rzeczywistości, mechanizmom rynku wydawniczego i konwencjom „sztuki pisania”. W jego utworach pojawiają się dziwaczne postaci wykładowców: Pani od poezji, Pan od prozy, Pan z centrum pośrednictwa pracy czy Pani od horroru; pytania doniośle retoryczne („Dlaczego piszę?”) czy egzaminy przypominające surrealistyczny performance. Olszański igra z konwencjami, żongluje nieuchwytnymi cytatami, bawi się pastiszem, ale pod tą wielowarstwową grą kryją się pytania zasadnicze: po co nam literatura w czasach, gdy „wszyscy piszą, ale nikt nie czyta”? Czy twórczość może być jednocześnie zabawą, terapią i świadectwem czasu? „Książki Grzegorza Olszańskiego nie da się sprowadzić do głosu w sprawie, czym jest dziś pisanie, nauczanie akademickie, jaką pozycję ma literatura. Zarazem nie znam innego tomu w całości skomponowanego według schematu semestrów, zajęć, egzaminów. Energia, ironia i gorycz tych wierszy wchodzi w sam środek debaty o roli pisarek, pisarzy, pracy pisarskiej, ale potencjały powstają dzięki umiejętnemu konstruowaniu wierszy. O Pani od haiku Olszański pisze haiku. O Panu od dramatu – dramatem. O rozsypaniu – rozsypaniem. O daremności – antytetycznie”. – Inga Iwasiów