Wiem kiedy umrzesz

Polubiłam Roberta J. Szmidta dzięki Kronikom jednorożca, a teraz miałam okazję poznać bardziej kryminalną odsłonę jego twórczości. Mniej więcej wiedziałam czego się spodziewać po autorze i nie zawiodłam się ani na moment. Akcja powieści rozpoczyna się z przytupem, kończy tak, że czytelnik chce poznać dalsze losy bohaterów. Minusem jednak jest to, że książka kończy się za szybko. Złoczyn, miejscowość na styku Górnego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego. Połowa mieszkańców mówi, a druga godo. Mieszkańcy z policją rozmawiają tylko “swoją”, co dodaje pewnego smaczku i pojawiają się trudności w prowadzeniu śledztwa. Złoczyn jest miejscowością raczej spokojną, wbrew nazwie. Jednak znalezione przez policję dowody, wskazują, że w miejscowości grasował… seryjny morderca, o którym nikt nie miał pojęcia. “Zaczęła wrzeszczeć, darła się tak głośno i przeraźliwie jak nigdy wcześniej. Nie umilkła, dopóki nie straciła kompletnie głosu, ale ostatnie echa jej ochryplych krzyków wygasły na długo przed tym, zanim ustał ledwie słyszalny warkot i w lochu na powrót zapanowała grobowa cisza.” Książka nie jest długa, nieco ponad trzysta stron. Czyta się ją bardzo szybko, autor ma lekki styl, którym mnie kupił. Fani małomiasteczkowego klimatu będą zachwyceni! Bohaterowie ciekawi, aczkolwiek żaden nie wybrzmiał na lidera, nawet Waldek. Wydaje mi się, że poza dzieleniem ich na hanysów i goroli, to niewiele więcej określało postaci. Nie zżyłam się z nimi. Podobało mi się również to, że na końcu znajdziemy słowniczek śląsko-polski. Przydaje się, ponieważ lwia część dialogów może być trudniejsza w zrozumieniu dla kogoś, kto na co dzień nie obcuje ze Ślązakami. Powody przetrzymywania porwanych kobiet i ich “wymiana” zastanawiały mnie od samego początku. Kryteria, jakimi kierował się morderca. Przyznam, że nie do końca byłam usatysfakcjonowana wyjaśnieniem i zabrakło mi czegoś więcej. Nie jest to zła książka, mnie się podobała, pomimo marudzenia na niektóre aspekty. Wciągnęłam się. Może zabrakło tutaj nieco wartkiej akcji, aczkolwiek przeczytałabym więcej, szczególnie po tym zakończeniu. Wiem kiedy umrzesz nie zawiodło mnie, ale też nie zachwyciło jak Kroniki jednorożca. Myślę, że warto samemu się przekonać.