Wielowarstwie. Donosy (z) ciała miasta

Narratorka przemierza Łódź, zadeptuje chodniki dzielnic – Śródmieścia, Bałut, Widzewa, Polesia – i arterie, które wypełniają miasto. Chodzi. Uporczywie chodzi, notując „tutejszość” kolejnych kwartałów, tworząc ich tekstowe mapy – zlepki konkretnych punktów lokalizacyjnych, sfery olfaktorycznej i struktury architektonicznej: różnorodnych nawierzchni, tynków (ich kruchość lub twardość),barw, faktur klatek schodowych czy okien. Okna i ich pochodne (witryny, lustra, szyby, rozlaną wodę) autorka wynotowuje często, jakby jej oko próbowało sięgnąć dalej i głębiej, jakby pragnęła przenicować mijane krajobrazy, a tym samym poznać fenomen łódzkości, wydobyć jej esencję. (…) Łódź w tekstach autorki jest tworem dynamicznym, „zrzuca nabłonek”, linieje, jest palimpsestem, tytułowym wielowarstwiem. Na ścianach kamienic wiszą płaty odłażących farb oraz tapet, wiatr trąca zakurzone zasłony. Miasto drga, to organizm dostrajający się do rytmu kroków odmierzanych przez narratorkę. Podmiot i przestrzeń zespalają się w ciągłej przemianie, przeciwko unieruchomieniu, przeciwko śmierci.