Wielka samotność

Drugi raz stykam się z twórczością Kristin Hannah. Tym razem za sprawą „Wielkiej samotności”. O ile pierwsze spotkanie należało do udanych. To drugie bardzo mnie rozczarowało. Sposób prowadzenia pióra, liczne niedociągnięcia warsztatowe irytowały. Mimo że większość osób zachwyca się tą historią, w moich oczach była płaska, czasami nudna, monotonna. Odnoszę wrażenie że Pani Kristin nie wykorzystała w pełni potencjału ciekawego pomysłu. Dialogi niczym szczególnym się nie wyróżniają są poprawne. Postacie charakterystyczne, przekonują do literackiej kreacji. Brakło mi jednak opisów przeżyć wewnętrznych, pobieżnej psychoanalizy. Historia bez głębokich, ciekawych myśli, nie mogła mnie poruszyć. Autorka skupia się w zamian na tym co widoczne, zewnętrzne; ubraniach, charakteryzuje panoramę Alaski, zaniedbane chałupy, walające się rupiecie, surowe właściwie ascetyczne życie jej mieszkańców. Około trzydziestu osób odciętych od świata walczy o przetrwanie w tym główni bohaterowie rodzina Allbright’ów. Cora, Ernt i ich trzynastoletnia córka Leni. Nastaje zima, to bardzo trudny czas, gdy ciemności wydają się nie mieć końca. Nie podzielam zachwytu większości czytelników, stawiam 6/10.