Wiek niewinności

Po tym, jak bardzo oczarował mnie „Ethan Frome”, po prostu musiałam sięgnąć po kolejną powieść Edith Wharton. Co prawda fabułę „Wieku niewinności” znałam z filmu Martina Scorsese, ale wcale mi ten fakt nie przeszkadzał w lekturze. Pisarka w subtelny sposób przeprowadziła swoistą wiwisekcję trójkąta miłosnego, bezlitośnie punktując obłudę nowojorskich wyższych sfer końca XIX wieku. Bohaterowie Wharton to postacie z krwi i kości. Znają reguły rządzące ich maleńkim wszechświatem i wiedzą, co, jak i z kim robić należy. Są mistrzami w zachowywaniu pozorów i noszeniu masek, choć kipią w nich wulkany uczuć. Muszą funkcjonować wśród ludzi o bardzo ograniczonym światopoglądzie, więc sami też boją się chcieć czegoś innego, czegoś więcej niż „norma” należna ich statusowi. Pojawienie się „czarnej owcy” w stadzie budzi niezdrowe zainteresowanie i wymusza pewną polaryzację poglądów. Kolejny raz uległam czarowi opowieści Edith Wharton. Nie potrafię zrozumieć, jakim sposobem potrafiła zakląć emocje w słowa. Pozornie ta historia jest nudna jak flaki z olejem. A jednak czytałam ją z zapartym tchem, marząc o tym, by móc z całej siły potrząsnąć bohaterami…Wspaniała powieść!