Wiedźmin. Zatarte wspomnienia

Po czwartym komiksie o przygodach Geralta wciąż miałem ochotę na więcej, choć dowiedziałem się już, że autorzy tej serii zdecydowanie upodobali sobie swobodę twórczą i każdy z nich przedstawi nam swoją własną wersję wiedźmina. Jak więc prezentuje się zabójca potworów w „Zatartych wspomnieniach”? Moim zdaniem bardzo dobrze. Nie zdziwię się jednak, jeśli wielu zrazi. To nie ten sam Geralt, który w czwartym tomie hulał na dworze, albo w trzecim razem z Ciri włóczył się wesoło po świecie. To Geralt-samotnik, Geralt-pokutnik, który na nowo zostaje postawiony przed wyborem mniejszego lub większego zła. Zmaga się z przeznaczeniem, swoimi wyborami i samym sobą. A także spotyka ludzi, których dotyka ten sam dramat. Akcja bardzo często rozgrywa się dwojako – na jednej karcie autor potrafi przedstawić i wspomnienia, i teraźniejszość. Obie zgrywające się ze sobą, dopełniające – różni je jedynie kolor, grafika, aura. Takie sekwencje zdarzają się tu wielu razy, a za każdym dają niesamowity efekt. Nie znaczy to jednak, że całości brak jakichkolwiek wad. Te są jednak malutkie i szybko się gubią. Dwa główne oskarżenia: nie wychodzą tutaj sceny śmieszne i twarze. Gdy komiks sili się na humor, wychodzi to co najwyżej średnio. Zaś mimika bohaterów… mi się nie podoba. Niekiedy bohaterowie nie pasują do swoich twarzy tak bardzo, że musiałem kilka razy zastanowić się, czy oto patrzę na nową postać, czy też ta wcześniejsza właśnie tak wyglądała. To by było na tyle. Czy polecam? Polecam. Wolałbym polecić goręcej, ale to nadal kawał dobrze napisanej i zrealizowanej historii o Geralcie.