Wieczni wygnańcy

Podobała mi się ta książka. Opowiadała o wiecznej miłości w sposób nieprzyprawiający (osób o lekkim żołądku) o młodości. Było oddanie, porzucenie i śmierć. Ale w niczym nie przypominało to Romeo i Juli (na szczęście, bo klasyki są jednak ciężko strawne). Szczerze powiedziawszy długo zabierałam się do tej ksiązki i czytałam ją w żółwim wprost tempie. Ale cieszę się, że nie zrezygnowałam, z powodu mojej zgryzoty. Podobało mi się, w jaki sposób ta ksiązka przedstawiała świat. Mimo problemów, wydawał się ona taki nieskomplikowany. To naprawdę miłe uczucie, gdy wiesz, że nic nie wiesz i że za parę stron ten problem zniknie. Pstryk…