Wieczne odpoczywanie

„Wieczne odpoczywanie” to zbiór felietonów Wojciecha Kuczoka, które były publikowane w „Przeglądzie” w latach 2019-2021, dlatego mogą być znane części odbiorców. „Przeglądu” już nie czytuję z braku czasu (ale wciąż mam w pamięci hasło „Chcesz mieć pogląd – czytaj „Przegląd”) – to taka dygresja… W zbiorze mamy kilkadziesiąt tekstów, które dotyczą kultury, polityki, spraw społecznych oraz osobistych doświadczeń autora. Tak naprawdę najczęściej łączy się to i trudno oddzielić jedno od drugiego. Kuczok nieraz wychodzi w swoich felietonach od jakiegoś konkretnego zdarzenia albo wspomnienia, a potem rozwija temat w błyskotliwy sposób, raz żartuje, innym razem pomstuje albo wspomina. Ważną rolę w tych rozważaniach odgrywa żona, Agata Passent (córka Agnieszki Osieckiej i Daniela Passenta),która jest autorką przedmowy. Przyznam, że nie lubię takich połączeń, bo zazwyczaj pachną, a raczej śmierdzą kasą i nepotyzmem. Ale nie w tym przypadku – słowo wstępne pani żony to rzeczywiście dobry i kluczowy tekst, a pani żona jako bohaterka części felietonów jawi się jako przyczynek do snucia rozważań nad tym, co tu i teraz w Polsce, na przykład w czasach pandemii. Bardzo poruszyły mnie nawiązania autora do własnego dzieciństwa, chociaż nie jest to żadna osobista martyrologia. To raczej połączenie wisielczego humoru z życiowym doświadczeniem. Jest tu trochę traumy, tego nie da się ukryć. Ale jest też sporo ponadczasowości i są wspomnienia z podwórka – kto przeczyta, ten zrozumie Inspirujące okazały się dla mnie felietony dotyczące oglądanych filmów i czytanych książek – miałam niecodzienną okazję skonfrontowania swoich odczuć z opiniami autora (w większości zgodnymi). I wreszcie coś, co jest chyba NAJWAŻNIEJSZE – teksty na temat obecnej sytuacji politycznej w Polsce. Autor nie przebiera w słowach, otwarcie i odważnie pisze o tym, czym są: kaczyzm, tzw. dobra zmiana i dobry ład, polityczna prostytucja i wszechobecne zakłamanie, upolitycznianie i indoktrynowanie szkolnictwa… Niebezpieczne związki Kościoła katolickiego z Państwem to kolejny temat, który jest nierozerwalnie związany z pozbawianiem kobiet elementarnych praw, gnojeniem i sprowadzaniem do roli reproduktorek – trudno nie znaleźć podobieństw do pseudoideologii III Rzeszy. Kuczok w swoich felietonach nie oszczędza także opozycji, która idzie na łatwiznę i jedyne, co ma do zaproponowania, to wybranie mniejszego zła. A nie tak powinno być… Warto sięgnąć po tę książkę, zwłaszcza jeśli szuka się w literaturze czegoś więcej niż rozrywki i ceni się błyskotliwość, celność oraz sarkazm. Polecam z czystym sumieniem.