Widok ze wzgórza odciętych głów

Mam ogromne szczęście patronować książkom, które prócz tego, że są piękne i ciekawe, niosą ze sobą wyjątkowe treści. Tak też jest w przypadku "Widoku ze Wzgórza Odciętych Głów" Agnieszki Osikowicz-Chwai, która w opowieści utkanej z fantazji, otwiera nam oczy i serca na wielkie wartości. Ta, która wyziera z każdej strony i którą autorka podsyca kolejnymi rozdziałami jest Wolność. Pisana wielką literą, różnobarwna, widziana z wielu kątów i perspektyw. Początek przeciwstawia sobie uładzoną, akuratną, rządzącą się sztywnymi zasadami i strachem stolicę oraz prowincjonalny, rozhukany swobodą obyczajową ale i otwartymi umysłami port, wraz z przyległą, magiczną wioską przemytników i wzgórzami rodzącymi najlepsze winorośla i kwiaty o niezwykłych właściwościach. Tam, steruje się sercami i umysłami, tutaj ucieka się od nakazów. Choć Ainika rządzona jest przez Siewcę Sprawiedliwości, to i on jest niczym w porównaniu ze zmianami, które mają nadejść. A nadejść ma Prawdziwa Rewolucja, która rękami dawnej żołnierki, Siewczyni stanowczej i okrutnej, zdławić ma wszelkie przejawy łagodności i swobody. Polityczny wątek niemal natychmiast brzmi znajomo, totalitarne zapędy przywodzą na myśl realia, a bohaterowie budzą skojarzenia. Wolność dusi się w oparach władzy absolutnej. A obok niej niebezpieczna staje się wolność uczuć, wierzeń, stylu życia. Chcemy biec na ratunek pięknie kochającym się kobietom, braterskiej miłości szukającej ratunku w betonowych piersiach golemów, szalonemu zakochani młodej lekarki, której serce biegnie do szaleństwa wbrew rozsądkowi, który wskazuje na to, co pewne i statyczne. Nawet bardzo niespójny moralnie Tamas - Siewca, powinien dla nas pozostać wolny w swoich wyborach. Pięknie spisana opowieść miesza w sobie miłość i wielki gniew, opisy przyrody i zauroczeń zaskakują barwnością i subtelnością a dyskusje i oskarżenia najeżone są mocnym, surowym językiem. Takie jest życie, tak wygląda walka o wolność, sprawiedliwość i zadośćuczynienie. I dlatego, że Autorka tak świetnie splata różne nastroje, formy językowe i wątki opowieści, "Widok..." jest tak doskonały i tak porywający. Tutaj nie ma nijakich bohaterów i nieważnych wydarzeń. Ludzi można kochać i nienawidzić ale zawsze wzbudzają wielkie emocje. Bestialstwem i łagodnością, wstrętem i miłością. To jak opisuje ich Autorka wrzuca nas w ich serca i każe mocno im kibicować lub życzyć zagłady. Każda nowa postać przynosi zaskoczenie i zwrot akcji zaś to, co dzieje się w zaciszu winnic i chat oraz w zgiełku teatralnego Rytuału czy politycznych zwad i brutalnych ataków, przyprawia o gęsią skórkę i oburzenie. Fenomenalna opowieść, która buntuje, krzyczy i łagodzi potęgą miłości. I woła do nas niczym rockowa pieśń "Wolność kocham i szanuję". Pani_Ka Czyta Dziękuję Autorce i Wydawnictwu Stara Szkoła.