Wichrowe wzgórza

"Babską książkę będziesz czytał stary?" Tak kumpel skwitował, gdy sięgałem po raz pierwszy. Ale ja byłem już w gęstej mgle wokół starego domu. I brnąłem, a mrok mnie fascynował i wciągał. Wszystko tu inaczej wygląda. Inaczej smakuje. Tak jakby się przyklejało i na ramionach ciążyło. Niedopowiedziana miłość. Piękna i szpetna. W zestawie z nienawiścią dziką, choć emocje te gest dzieli jeden zaledwie. Jedno uderzenie. Serca. Dłoni. Katarzyna i Heathcliff. Para, której nie można do wzoru podstawić. Przeraża, bo nieokiełznana. Głębia ludzkich popędów, tym razem tych mniej cukierkowych. Co jest bardziej godne opisania? Książka nie jest idealna. Jest jak kobieta. Zmienna, emocjonalna, groźna i wspaniała. Któraś jest idealna? Jasne, że nie. A kochamy.