Wezuwiusz i jego włóczędzy

Don Mario Borrelli całym sercem oddany jest swym chłopcom z Domu Włóczęgów. Wielu z nich znalazł na ulicy. Przebrany za włóczęgę przez kilka zimowych miesięcy dzielił kiedyś ich życie, spał z nimi na bruku, jadł użebrany chleb, palił brudne pety. Potem dopiero zaprowadził ich do ubożuchnego, z trudem zdobytego domu. Od wielu lat nocuje w nędznym baraku, który wybudował sobie w ponurym slumsie. Postanowił zostać dopóty, dopóki ostatni z biedaków nie otrzyma przyzwoitego mieszkania. Don Borrelli należy do wielkich dobroczyńców ludzkości, ale rzadko zdarza się spotkać kogoś równie skromnego jak on. Gdy powiedziałem mu, że jego dzieło można by porównać do dzieła świętego Jana Bosco, pokiwał głową i odrzekł: "Nie wart jestem nawet tyle, co zelówka jego buta".