Wesele Figara

" - Już mnie wcale nie kocha. - Czemuż więc taki zazdrosny? - Jak wszyscy mężowie, moja droga: jedynie przez dumę!" Pamiętacie obłędnie zakochanego w Rozynie hrabiego? Teraz Almawiwa jest już szczęśliwym małżonkiem pięknej niewiasty. Chociaż z tym szczęściem można by dyskutować, bo hrabia upatrzył sobie ukochaną Figara, Zuzannę i chce skorzystać z prawa pierwszej nocy, choć sam już dawno je zniósł. Co zrobi Figaro? Jak zareaguje zazdrosna Rozyna? Druga część trylogii o Figarze jest, moim zdaniem, o wiele lepsza od poprzedniej. Więcej się dzieje, bohaterowie knują więcej intryg, akcja ciągle nabiera tempa, mamy też qui pro quo - dobra zabawa gwarantowana! W utworze pojawiają się błyskotliwe dialogi, a najzabawniejsze wypowiedzi padają z ust Figara, którego uwielbiam:) Inne postaci również są fascynujące: delikatny Cherubin, rezolutna Zuzanna, Marcelina, Bartolo. Naprawdę przyjemnie się to czyta. Oprócz dobrej zabawy Beaumarchais przemyca ważną problematykę społeczną i na kartach utworu krytykuje arystokrację, której przedstawiciele to ludzie bezwzględni, dbający wyłącznie o własne interesy. Ale oprócz tego i zawiłych intryg mamy też inny wątek, który pojawia się przy okazji sceny rozprawy sądowej. Co za szczęśliwy splot wydarzeń! Więcej nie zdradzę, ale ta scena godna jest uwagi - humor na najwyższym poziomie, wspaniały przekład Żeleńskiego, cudo! A na koniec - świetny wodewil. Jest zabawa i jest przesłanie, a miejsca, w których rozgrywa się akcja, są niezwykle malowniecze. "Wesele Figara" to wspaniała lektura na odstresowanie. Utwór bawi i wciąga, a także daje okazję do przemyśleń związanych z tematami poruszonymi przez autora. Gwarantuję, że polubicie tytułowego Figara:) No cóż... Pora na "Występną matkę". Polecam!