Werniks

Trochę szaleństwa okraszone sensem życia. Esencja tego co najważniejsze jest zawarte w ,,Werniksie''. Jest to opowieść niestety bardzo smutna, wiele razy łapałem się na tym podczas lektury, że ogarnia mnie niewyobrażalny, wszechogarniający ciało i duszę smutek. Owy smutek wynika ze świadomości przemijania, starzenia się, tracenia czegoś w tym przypadku jest to młodość, zdrowie a także coś innego.....możliwość utracenia jeszcze więcej, jeszcze czegoś cenniejszego. I to potrafi naprawdę ta świadomość, zdawanie sobie z tego sprawy smutek. Nie mniej ten smutek jest ostrzeżeniem żebyśmy sobie nie zmarnowali życia na ...byle głupoty i rzeczy nieważne, błahe. Ostrzeżeń jest tam wiele. Jest tam także ostrzeżenie kiedy ma się wszystko to żebyśmy nie stracili czasem głowy, nie osiadli na laurach i nie chełpili się tym wszystkim. O rodzinę, o kogoś kogo się kocha walczy się codziennie, przez całe życie dzień po dniu. I to tam też jest. Możliwość zdrady jakże kusząca, odmiana swojego życia....ble ble ble... dlaczego ble ? Dlatego bo ludzie czasem mają jak już wcześniej pisałem wszystko i to co ważne i najważniejsze i co ino też mają, a tak naprawdę swoje szczęście potrafią w bardzo łatwy i jakże głupi powiem tak dosadnie sposób te szczęście stracić i to bezpowrotnie. Taaak ta kwestia jest bardzo mocno zaakcentowana. Wypalenie artystyczne- dotyczy to także innych ludzi którzy czymś się ogólnie pasjonują jak się pozbierać i jak się na nowo odrodzić w swojej pasji w tym co się kocha i w tym co się robi nadając swemu życiu sens. Książka piękna, smutna, ale jakże wymowna. Momentami Wharton zanudzał, bo dużo w nim ,,Ala'' trochę ,,Ptaśka '' co nieco ,,Szrapnela '' ale w końcowym efekcie wyszedł na prostą. Pokazał coś nowego. Jak ocenić ? Trochę tą książę męczyłem, ważne sprawy zostały trochę przytłumione poprzez opis życia codziennego, co mogło dłużyć i nużyć czytelnika, ale ogólnie nie jest to książka zła. Jednak Wharton ma na swoim koncie dużo, dużo lepsze także ocena jest osobistym wrażeniem końcowym.