Węgiel i Krzem

Wspaniałe komiksowe dzieło. Intrygująca opowieść o sztucznej inteligencji, o dwóch odmiennych androidach, które niejako oszukują znany z klasyki gatunku "termin przydatności" i każde w inny sposób przez długie lata poznaje świat, ludzkość, fascynuje się tym co odkrywa, oburza, popada w stoicyzm, melancholię. Androidy znajdują w sobie chęć do zmian, do buntu, pragnienie życia. To rozpisana na kilka stuleci porywająca historia zarówno o upadającej ludzkości, o osuwającej się w katastrofę planecie, ale także o zastanawiającej fascynacji takim światem, o możliwości znalezienia w nim piękna, inspiracji. W perspektywie tych przedstawicieli nowych, odmiennych istot możemy inaczej spojrzeć na świat. To taka fantastyka najwyższej próby, w której fabuła, pomysł, ma w pierwszej kolejności skłonić do refleksji, postawić mnóstwo pytań. To taka literatura, która im trudniejsza i pozbawiona oczywistych prostych rozwiązań i schematów, tym lepiej się sprawdza, bo zmusza do zastanowienia się. Trzeba dać się ponieść tej opowieści, zachwycić się nią. A pomagają w tym wspaniałe, oryginalne rysunki, świetnie uzupełniające się ze scenariuszem, oddające klimat historii, do tego ze spójnym kolorem, z oszczędną, ujednoliconą paletą barw, stosowaną do podkręcenia nastroju. Te monochromatyczne plansze, specyficzna kreska, z uproszczonymi, kreskówkowymi postaciami i bogatymi, pełnymi szczegółów kadrami, robią ogromne wrażenie, oddając fascynujące wizje pełnego katastrof świata. Jest ta opowieść pełna publicystyki, podkreślania różnych zagadnień, idei, teorii, ale jednocześnie pełna fascynacji, uczuć, emocji. I z parą wspaniałych głównych bohaterów, nieludzkich, a tak człowieczych. Jeden z najlepszych komiksów czytanych przeze mnie w ostatnich latach. Takiej fantastyki mi brakuje i bardzo jestem zadowolony, że tu ją znalazłem.