Wdzięczność Królowej Polski. Hołd dla budowniczych

Maciej Woźny (Wstęp): Miałem zaszczyt napisać książkę o proboszczowskiej służbie ks. Zbigniewa Kuzi. Opisane w obu wydaniach tej książki morze niezwykłych spraw nie wydarzyłoby się bez udziału ludzi stanu świeckiego, którzy lubelską parafię Matki Bożej Królowej Polski budowali, często od przysłowiowego pierwszego gwoździa. Pomysłodawcą napisania tego zbioru relacji o ludziach świeckich budujących tę parafię był wikariusz ks. Kuzi z lat 1987–1993, ks. Zbigniew Antoni Skwierczyński. Nieznam żadnego równie dokładnego człowieka jak ten wymagający wiele od siebie i innych kapłan w czynnej służbie. Jego wiedza jest na wagę złota, tak samo jak wiedza ludzi, których sylwetki dane mi było nakreślić. Stan kapłański wśród ludzi budujących tę parafię jest konieczny do odnotowania, ale ludzi stanu świeckiego zwykle się nie zauważa. Czas najwyższy zrobić coś innego. Zaryzykuję więc nadanie tej książce tytułu: Wdzięczność Królowej Polski. Hołd dla budowniczych. Informacje pozyskiwałem od mieszkańców różnych części miasta – upływ czasu rozrzucił ówczesnych parafian po całym Lublinie i nie tylko. Postaci przeze mnie opisane to pokolenie kończące czynną służbę na swojej drodze życia i w większej mierze – emeryci. Nie wszyscy uczestnicy tej budowy żyją, ale żyje takich ludzi na tyle dużo, że jest o kim mówić. Najmłodsi z żyjących uczestników budowy, więc ci, którzy w 1981 roku mieli po 17–20 lat, dziś są w okolicy 60. roku życia, więc później niż w latach dwudziestych XXI wieku mogłoby nie być komu przekazać świadectwa zmagań z przeciwnościami losu, informacji o rodzajach wykonywanych zadań – czy było się zaangażowanym w budowę bryły kościoła i parafialnego zaplecza, czy też w budowanie żywego Kościoła. Opisując osoby już nie żyjące, posłużyłem się relacjami żyjących członków rodzin, a także książką pana Juliana Dziury: Słowa przemijają, czyny pozostają. Co do relacji żyjących członków rodzin – tu kipiącymi żarliwością serc skarbnicami wiedzy okazały się niezwykłe niewiasty: panie Krystyna Kaucha i Ewa Litwińska. Opisane tu świadectwa ważą tym więcej, iż coraz mocniej wraca furia antykościelnej wścieklizny, a świadectwa te mogą być traktowane jako zachęta na trudny czas morza przeciwności dla każdego chcącego traktować wiarę katolicką serio. Widać tu historie robotników, księgowych, nauczycieli, księży... Rozmaitość ludzkich historii zadziwia! Kochani Czytelnicy! Miejmy odwagę zadziwić się tymi świadectwami i zaczerpnijmy dla siebie samych z tego, co było i jest natchnieniem dla tych niezwykłych ludzi.