Wdowiec Lovel

Dawno się tak nie uśmiałam podczas lektury, jak przy „Wdowcu Lovel”. Należy przyznać, iż autor sprytnym wybiegiem trochę wprowadza czytelnika w błąd, jego książka jest poniekąd poświęcona tytułowej postaci. Tak naprawdę pierwsze skrzypce w fabule odgrywa gadatliwy narrator. Dowiadujemy się o drobnych lecz jakże uprzykrzających życie wykroczeniach i grzeszkach przeważnie kobiecych bohaterek, których nie idzie ujarzmić:). Oprócz tego narrator zwierza się nam do ostatniej strony, przy co bardziej podniosłych przeżyciach perorując zabawnie: idź spać Damoklesie, włóż swój czepiec do snu, dziś już i tak Twój miecz na nikogo nie spadnie; etc. Autor, podobnie jak wielu innych przed nim i po nim, np. Mirbeau, przedstawia nam karykaturę klasy mającej się za wyższą we współczesnym mu społeczeństwie. Ujęła mnie jego skłonność do autoironii i poczucie humoru. „Wdowiec Lovel” powinien przypaść do gustu osobom lubiącym książki o tematyce obyczajowej, których nie odstrasza mnogość bohaterów i potoki zwierzeń narratora.