Wcale mi nie zależy

" Ktoś mądrze powiedział, że przyjaźń poznaje się nie po tym, jak się ze sobą rozmawia, lecz po tym jak się razem milczy." Gdyby nie Wydawnictwo Literackie Białe Pióro pewnie nigdy nie dane by mi było poznać książki Pani Miry Białkowskiej, bo w natłoku nowości wydawniczych jakie zalewają rynek na bank bym ją przeoczyła i..... byłby to błąd, bo to kawał świetnej obyczajówki. Książka podzielona jest na dwie części, z których jedna opowiada o Monice, a druga o Kasi, a może powinnam napisać Katarzynie. Co łączy te dwie kobiety? Przede wszystkim Przyjaźń i to właśnie ta przez duże P, wiek, bo obie są mocno dojrzałymi paniami i....miłość, ale gdzie jest napisane,że miłość zarezerwowana jest tylko dla nastolatków.Czy kobieta na emeryturze skazana jest tylko na moherowy beret, druty i zamknięcie w czterech ścianach? Autorka pokazuje nam, że nie i to pokazuje w taki sposób,że od książki nie sposób się oderwać. Książka wzrusza i bawi do łez. Monika, bohaterka pierwszej części to kobieta nietuzinkowa, która przez zupełny przypadek poznaje "Dziada".Kim jest ów Dziad, który wkroczy w życie Moniki, kobiety która aby odgonić pecha stawia w wazonie miotłę? Czy Dziad i Zbyszek Krzyś to jedna i ta sama osoba?? Katarzyna, przyjaciółka Moniki to bohaterka drugiej części, wyjeżdża do sanatorium i tam poznaje Karola, lekarza z uzdrowiska. Jak potoczą się ich losy i czy dane im będzie wspólnie spędzić jesień życia?? Więcej na blogu https://rudabiblioteczka.blogspot.com/