Wąż Marlo, t.1

Już mnie irytowało, że "Wąż Marlo" odkąd pamiętam wisiał u mnie w zakładce "teraz czytam". Guzik z pętelką. Nie czytałam. Zaczęłam go dobry rok temu, tak "do poduszki", odłożyłam i zapomniałam. I przyszło olśnienie, coś na kształt noworocznego postanowienia, Gawranowa akcja popularyzowania fantastyki polskiej, która broni się sama, lecz nie jest tak popularna, jak na to zasługuje [wszelakie informacje o projekcie znajdziecie tutaj: http://fan-dom.pl/2013/01/06/nowy-projekt-rok-z-polskimi-autorami/ ]. A teraz co nieco o samym Marlu - mężczyźnie od małego szkolonym na intryganta, zabójcę, szpiega - jednym słowem na "węża". Postać nie zmienia co prawda formy, jednak traci swoje człowieczeństwo, które próbuje odzyskać walcząc z wyuczoną osobowością. Przyznaję się - po powrocie do "Węża Marla" czuję się pozytywnie zaskoczona, biorąc pod uwagę niezbyt [według mnie] udane "Tfu! Pluje Chlu!". Szkoda, że od 2006 roku nie ukazała się kontynuacja "Marla", ale może kiedyś się jeszcze doczekamy...