Warszawskie getto. Pomiejsce

Opowieść o uniwersalnej pamięci miasta, o wyczuwalnej obecności, która jest jak rozsypane puzzle, z których autor rekonstruuje wciąż nie do końca odkryte historie. Michał Krasucki zamienia archiwum na ulicę, podręczniki na ślady na murach, brukach, mapach. Kawałek po kawałku odkrywa kolejne warstwy przestrzeni i prowadzi czytelnika przez topografię nieistniejącego miasta. Jego książka to nie tylko przewodnik po miejscach Zagłady, ale też empatyczna mapa pamięci, nanoszona na współczesną tkankę Warszawy. Książka „Warszawskie getto. Pomiejsce” wyrasta z codziennych wędrówek autora po mieście w rocznicę powstania 1943 roku. Przez 28 dni Michał Krasucki, varsavianista, historyk architektury i stołeczny konserwator zabytków, odwiedzał jedno miejsce dziennie, rekonstruując historie, które rozegrały się zarówno w getcie, jak i po aryjskiej stronie. Te punkty na mapie Warszawy, często zatarte lub nieoczywiste, ożywają dzięki świadectwom, lekturze planów i fotografii. Powstaje z nich poruszająca mozaika lokalnych mikrohistorii – od muru przy Siennej po Umschlagplatz, od kinoteatru Femina po bunkier przy Miłej. To książka o pamięci – ale nie tej monumentalnej, lecz tkwiącej w przestrzeni codzienności. O przeszłości, która nie daje się wypchnąć poza margines miasta, ale coraz głębiej wkopuje się w jego substancję, tworząc skomplikowany i coraz słabiej widoczny labirynt, ujawniający się czasem jako zmiana w tynku, odchylenie murku. Krasucki pisze o potrzebie patrzenia uważniej – bo „każda zmiana odciska swój ślad”.