Wanna na balkonie

Najnowsza książka Bogdana Prejsa to świat zamknięty: ograniczony murami, ścianami, rantem wanny, rdzą, która pożera świat. Podmiot liryczny, który wie już niemal wszystko (choć wciąż ma odwagę zadać najważniejsze pytanie: „ktoś kiedyś widział miłość?”),wydaje się, wyposażony w tę wiedzę o sobie i życiu, umiejętnie poruszać w labiryncie zdarzeń, ludzi i rzeczy. Jest jednak ograniczony zasiekami własnej skóry, ciała. To nomadyczność czy monadyczność? To ruchy Browna czy traktat o ostatecznej samotności? A może analiza pułapki czasu („to się dzieje nie wiadomo kiedy”),w jaką wpada każdy z nas? Uniwersalizm tych wierszy wielokrotnie skłaniał mnie do refleksji: to wszystko jest także o mnie. To wszystko jest także o Tobie, Czytelniku. Ta bardzo dobra książka jest o nas. Karina Stempel Tak, Bogdan Prejs jako poeta jest ironiczny, cyniczny, sarkastyczny i depresyjny, wyczulony na omyłki świata, jaki w swojej zatracie okazuje się „bytem stworzonym dla innych”, organizowanym na co dzień przez upiorny duet Houellbecqua z siostrą Ratched. Wiersze Prejsa to antidotum, ratunek, punkt zwrotny, a raczej „wywrotny” (wywrotowy). To swoisty początek wojny domowej, która lekturowo ogarnia nie tylko sąsiednie dzielnice, ale rozprzestrzenia się dalej, czyniąc zgliszcza w rzeczywistości przypominającej dom wariatów w wersji globalnej. Tak, wiersze wchodzące w skład „wanny na balkonie” mają tę samą uwalniającą moc od sformatowanego myślenia, co wódz Bromden ciskający w okratowane okno zwalistą konsolą do hydroterapii. Wanna (napełniona metaforycznie),czy konsola - jakie ma to w końcu znaczenie, co się dźwiga, biorąc poetycki rozmach? Piotr Gajda