Wagram 5-6 VII 1809

Napoleon już o godz. 9 otrzymał pierwsze meldunki o załamaniu się oporu lewego skrzydła i wołaniu o pomoc. Dla pełniejszej oceny sytuacji udał się tam osobiście z kilku oficerami sztabu. Po drodze spotkał uciekających Sasów, którzy nie dawali się zatrzymać i Bernadotte''a. Zapytał go więc z przekąsem, czy to jest ów znakomity manewr, którego wykonanie proponował mu marszałek, zamiast jego projektu rozegrania bitwy. Wściekły rzucił mu jeszcze: - Zejdź mi z oczu i opuść armię w dwadzieścia cztery godziny.Udał się jednak zaraz dalej - do Masseny, który był niedaleko Aderklaa, gdzie trwała właśnie zawzięta walka i który wcześniej również bezskutecznie usiłował powstrzymać uciekających Sasów. Napoleon podjechawszy do kolasy Masseny powiedział do niego: - Masz tu niezły bałagan. Na co marszałek odparł: - Jak widzisz, Sire, ale to nie moja wina. Cesarz skwitował to krótko: - Wiem, to ten blagier Bernadotte, który od wczoraj robi same głupstwa. Spis treści: I Przed wielką bitwą II Bitwa pod Wagram (5?6 lipca 1809 r.) 1. Przygotowania 2. Położenie i siły Austriaków 3. Zamiary Napoleona i Karola. Krystalizacja planów. Przeprawa 4. 5 lipca. Bitwa o teren 5. Noc na 6 lipca w obozie francuskim i austriackim 6. 6 lipca. Decydujące starcie 7. Walki nad Russbach 8. Bój o Aderklaa 9. Natarcie prawego skrzydła Austriaków 10. Szarże Bessiéres`a. Ogień i żelazo 11. Manewr obchodzący Davouta 12. Natarcie przełamujące 13. Koniec bitwy Aneksy Spis map i schematów Bibliografia