W stronę tamtego lasu

Po długiej przerwie, znowu Siesicka ! Niewielka objętościowo książka, jak kubek ciepłej herbaty, żółte światło lampy i przytulny koc na kolanach... Bardziej niż sama historyjka, opowiedziana w książce, ujęła mnie jej, charakterystyczna dla Siesickiej, atmosfera. Skrzypiący starym drewnem, dom pełen tajemnic i jego mieszkańcy. Położona na skraju lasu leśniczówka Bernarda i Ludmiły daje schronienie psu "bylejakiej rasy", białej kotce Czarnuszce i młodej pisarce, siostrzenicy Sarze. Tu można dostać ciepły obiad, spędzić bezsenną noc nad laptopem oraz ... ukoić zbolałe serce. W takich oklicznościach, żaden dramat ani horror niestraszny ... Wyraziste postacie, zgrabne poczucie humoru, odrobina subtelnej melancholii ... to może być przepis na jesienny wieczór ;))