W rajskiej dolinie wśród zielska

„A kiedy człowiek nic nie widzi przed sobą, nie może iść na przód i wtedy głowa sama odwraca się do tyłu, człowiek zaczyna patrzeć w przeszłość, idealizuje ją, wspomina, że owszem, życie nie było słodkie, ale wszystko było na swoim miejscu, było zorganizowane, zagwarantowane. Wiedział, gdzie się leczyć, gdzie uczyć, dokąd jechać na wypoczynek. Kto nie tęskni za ZSRR musi nie mieć serca. Kto chce jego powrotu, nie ma rozumu.” Tak oto generał Aleksander Lebiedź w rozmowie z autorem podsumował rozumowanie większości współczesnych Rosjan. To jedna z wielu osób, bohaterów książki ” W rajskiej dolinie wśród zielska” Choć śmiem powiedzieć, że pierwszym i najbardziej głównym bohaterem książki jest sam kraj, Rosja ! To po niej dzielnie kroczy Pan Jacek przemierzając setki kilometrów w poszukiwaniu interesujących go miejsc i zamieszkujących je ludzi. W ten sposób stajemy się uczestnikami i świadkami wielu niesamowitych, wzbudzających ciekawość, nietuzinkowych przygód oraz intrygujących i emocjonujących rozmów. Zwiedzamy również ciekawe miejsca. Rozmówców jest naprawdę wielu. Każdy inny. Inna profesja, inny charakter, poglądy, spojrzenie na przeszłość i teraźniejszość. Każdy odpowiada na wiele pytań, niektóre zbywa milczeniem. Pan Jacek cierpliwie słucha, notuje, wysuwa wnioski, podpytuje, zadaje podchwytliwe, rozmaite pytania. Dla orientacji przyszłego czytelnika powiem, że wśród naszych ważnych person poznajemy chociażby Michaiła Timofijewicza Kałasznikowa, można by rzec milionera, gdyby miał wypłacane po rublu za każdą sprzedaną sztukę broni. Niziutki, siwy staruszek, dumny i honorowy, mając 74 lata jeszcze pracował dla narodu, ojczyzny. Nie mogłoby zabraknąć w opowieściach Jurija Gagarina i Waly Tierieszkowej, oraz twórców bomby atomowej; Andrieja Sacharowa, Lwa Altszulera. Autor zabiera nas w podróż do Czeczeni, gdzie Irina, Swieta, Danija i Maria szukają swoich synów, którzy walczyli w Groznym. Zdeterminowane, koczujące w szkołach, czekają na nowe wieści o zaginionych mając wciąż nadzieję…nadzieję na pozytywne wieści. Stamtąd podążamy do Mauzoleum Lenina i Instytutu Badawczego znajdującego się nieopodal. Dowiadujemy się interesujących wiadomości na temat balsamowania ciał i jesteśmy uczestnikami w rozmowie z ostatnim Bohaterem Związku radzieckiego pułkownikiem Walerym Burkowem walczącym w Afganistanie. Dowiadujemy się o losach Żydów wysiedlonych na Daleki Wschód i o stworzeniu Żydowskiego Obozu Autonomicznego. Wybieramy się również na wycieczkę po Jamalsko- Nienieckim Okręgu Autonomicznym, ojczyźnie Gazpromu, gdzie nowoczesność i przemysł wypiera koczowników hodujących renifery. Dalej docieramy do miast Osz w Kirgizji, stolicy azjatyckiego narkobiznesu. Gdzie nie ma rodziny, żeby ktoś z jej członków nie był narkomanem, gdzie głód i bieda powodują, ze ludzie parają się przemytem. Jesteśmy również świadkami katastrofy „Konsomolca” pierwszego statku podwodnego zbudowanego z tytanu. Najbardziej dla mnie wstrząsający był podrozdział „ Dzieci poligonu” czyli dzieci, które odnoszą skutki uboczne, wady związane z próbami nuklearnymi. Cały rozdział dotyczy produkcji bomb atomowych i przyprawia człowieka o zawrót głowy i ciarki na plecach. Nigdy wcześniej na ten temat nie czytałam, więc zdajecie sobie sprawę jak byłam zszokowana. Każdy rozdział książki opatrzony jest tematycznie do treści czarno- białym zdjęciem. Ciekawy zabieg, który pozwala bardziej wczuć się w klimat reportażu. Muszę jeszcze o jednym wspomnieć, o zdaniu, które często powtarza się podczas wywiadów. "Oplata mnie jedwabnymi rzemykami przydymionych swoich spojrzeń " Cóż autor miał na myśli?? Może chciał podkreślić intymny charakter rozmów ze swoimi bohaterami ? Mam nadzieję, że tym krótkim przekrojem, tymi wzmiankami zachęciłam Was do podróży z Panem Jackiem,. Podróży do jednego z najbardziej tajemniczych, skorumpowanych krajów na ziemi. Wędrówki nieszablonowej, oszałamiającej, pełnej ciekawostek. Opowiedzianej tak, że chce się czytać, czytać i chłonąć treść. Bardzo się cieszę, że sięgnęłam po tego typu książkę, bo nie pamiętam kiedy ostatnio czytałam jakikolwiek reportaż. To był strzał w dziesiątkę na 10 gwiazdek ! Polecam!